อู๋เชียนอวิ๋นเองก็อยากลงมือทันที แต่ไม่รู ้ว่าอีกฝ่ ายมีพื้นเพและ การฝึกฝนเช่นไร
การเตะถูกแผ่นเหล็กนั้นง่าย การพูดเหลวไหลนั้นมอบโอกาสให้ อีกฝ่ายเผยที่มาและการฝึกฝนออกมา
เมื่อเห็นปราณจากอีกฝ่าย สีหน้าของเจียงผิงอันพลันแปรเปลี่ยน อย่างมหันต์ หันกายหนีไปทันที
“มารดามัน! ที่แท้ก็เป็ นพวกตาขาว ถ่วงเวลาผู้อาวุโสผู้นี้เสียเนิ่น นาน ตายซะ!”
ยามอู๋เชียนอวิ๋นเห็นอีกฝ่ ายหลีกหนี เขาก็มั่นใจทันที ชักขวาน ออกมาฟาดฟันใส่เจียงผิงอันพร้อมปราณรุนแรง
ขณะที่อู๋เชียนอวิ๋นคิดว่าเจียงผิงอันจะถูกผ่าแบะนั้นเอง ท้องของ เขาพลันเจ็บแปลบ
เมื่อมองลงไป ก็พบมือข้างหนึ่งแทงทะลวงตันเถียนจากเบื้องหลัง โลหิตแรกก าเนิดแดงฉานถูกก าในมืออีกฝ่ าย
“ปะ… เป็ นไปไม่ได้…”
เขาเป็ นผู้ฝึกตนขั้นปลายขอบเขตโลหิตแรกกาเนิด ถือเป็ นยอด ฝีมือในหมู่ผู้ฝึกกายา ไม่ต่างจากขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดของผู้ ฝึกวิญญาณ กายเนื้อแข็งแกร่งจนแม้แต่ดาบยังฟันไม่เข้าสักนิด
แต่อีกฝ่ายกลับทะลวงร่างของเขาได้ง่าย ๆ
ร่างของเขาพลันปวกเปียกเยี่ยงกระดาษ
คนผู้นี้ต้องเป็ นอัจฉริยะจากขุมกาลังใหญ่แน่นอน!
ในที่สุดอู๋เชียนอวิ๋นก็เข้าใจ ว่าคนผู้นี้แสร ้งหนีจาก!
น่าเสียดายที่ทุกสิ่งสายไปเสียแล้ว
อู๋เชียนอวิ๋นมิอาจตายตาหลับ
เขาทุ่มเทฝึกฝนหลายร ้อยปี ผ่านศึกเกินคณานับ แต่กลับต้อง มาตกตายอย่างง่ายดายเช่นนี้
“ตายด้วยกันเลย!” อู๋เชียนอวิ๋นแผดเสียงสนั่น
