ข้ายังเด็ก อ่อนประสบการณ์นัก ภายหน้าได้บทเรียนแล้ว
ทั้งสามยืนอยู่เบื้องหลังชายในอาภรณ์หรูหราผู้หนึ่ง
ชายผู้นั้นร่างสูง ท่าทางองอาจกล้าแกร่ง ปราณดุดันรุนแรง ที่เอว เหน็บขวานอันเรืองประกาย อาภรณ์ส่วนอกปักลวดลายขวานคู่ไขว้ กัน
เรือเหาะมาหยุดตรงหน้าเจียงผิงอัน
อู๋เชียนอวิ๋นจ้องเจียงผิงอันพลางจับขวานที่เอว เปล่งเสียงดังสนั่น เยี่ยงอัสนี
“เราส านักขวานฟ้ าท าสมบัติหาย แล้วเจ้าหยิบมันไป ส่งมันมา เดี๋ยวนี้ แล้วเราจะไว้ชีวิตเจ้า”
สีหน้าของเจียงผิงอันสุขุม กล่าวขึ้นว่า “หากข้าเป็ นคนเลว ข้าจะ ปล้นตรง ๆ ตัดสินใจฉับไว มีหรือจะลอบกัดมากความ”
คนกลุ่มนี้เห็นได้ชัดว่าคิดปล้นกัน แต่ยังยกเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ มา พูด
“ผู้อาวุโสอู๋ เจ้านี่บ้าบอนัก ไม่เห็นสานักขวานฟ้ าเราในสายตา เลย!”
“สมบัติอันเรืองรองหลากสีต้องระดับสูงแน่ ๆ! ผู้อาวุโสอู๋ ยามนี้ไม่ มีใคร รีบลงมือเลยดีกว่า!”
“ด้วยสมบัตินี้ ผู้อาวุโสอู๋จะบรรลุขอบเขตแปรเทวะ เป็ นเจ้าสานัก ได้ในไม่ช ้าแน่แท้!”
ผู้ฝึกตนทั้งสามยุแยงอยู่ข้างกายอู๋เชียนอวิ๋น
หนนี้ หากพวกเขาสร ้างผลงาน พวกเขาก็จะได้รางวัลไปด้วย
อู๋เชียนอวิ๋นหรี่ตา ปราณขั้นปลายขอบเขตโลหิตแรกกาเนิดอัน น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่าน เมฆาเหนือเวหาแตกกระจาย กฎเกณฑ์พริบ พรายเรืองรอง
“ข้าให้โอกาสสุดท้าย ส่งสมบัติของส านักขวานฟ้ าเรามา เดี๋ยวนี้!”
