เจียงผิงอันทะยานเหินอยู่ครึ่งวัน แต่แล้วก็ขมวดคิ้วหยุดลง กะทันหันกลางเวหา
เมื่อมองกลับไป ก็พบเรือเหาะลาหนึ่งไล่ตามมาด้วยความเร็วสูง
เรือเหาะลานี้ยาวราวหกจั้ง ทั่วลาดาสนิท เรืองรองด้วยอักขระ ค่ายกลอันทรงพลังยิ่ง
“ผู้อาวุโสอู๋! นั่นแหละเขา เขามีสมบัติกับตัว!”
หนึ่งเสียงตะโกนออกมาจากเรือเหาะ
บทที่ 189 อย่าระเบิดเรือเหาะข้า
เจียงผิงอันเคยเห็นและขึ้นเรือเหาะมาก่อน
แต่นี่เป็ นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเรือเหาะที่เร็วเพียงนี้
แม้ตัวเขามิได้ไวนัก แต่ก็เป็ นผู้ฝึ กตนขอบเขตวิญญาณแรก ก าเนิดอยู่ดี
การคิดไล่ตามมิใช่เรื่องง่าย
แต่เรือเหาะลาหนึ่งกลับตามมาทัน
บนเรือเหาะมีสามบุคคลคุ้นหน้า
นั่นก็คือสามบุคคลที่เกือบเจอตัวเสี่ยวไป๋ เมื่อครู่
เจียงผิงอันเห็นสามบุคคลนี้แล้วราพึงในใจ
กาลก่อน เขาไม่น่าปล่อยปราณเลย น่าจะปล่อยทั้งสามลงมือ ก่อน จะได้มีเหตุผลพอที่จะฆ่าพวกเขา ปัญหาจะได้ไม่ตามมา
