บทที่ 173 ค่าหัวหมื่นล้าน
“สหายน้อยเจียง หากเจ้าทาเช่นนี้ มันไม่มีผลอะไรเลยนอกจาก ยั่วโทสะต้าฉู่นะ”
ฝีมือที่เจียงผิงอันแสดงต่อซ่งฮุ่ยนั้นเกินคาดจริงแท้
แต่การทาเช่นนี้มิอาจทาร ้ายต้าฉู่ได้แต่ประการใด
นอกจากนั้น ความสามารถของผู้สืบชะตาสวรรค์ยังต้องใช ้พลัง ชีวิต
ซ่งฮุ่ยคิดไปว่าเจียงผิงอันถูกโทสะครอบงา จึงกล่าวเกลี้ยกล่อม เขา
“การยั่วโมโหพวกเขาก็มีความหมายในตัวเองแล้วขอรับ”
เจียงผิงอันเองก็ทราบว่าสิ่งนี้มิอาจทาร ้ายอะไรต้าฉู่ได้ เขาแค่ อยากให้อีกฝ่ ายรู้ซึ้งถึงอารมณ์ของเขาเท่านั้น
“แต่หากเจ้าไปยั่วโมโหพวกเขา พวกเขาจะส่งมือสังหารมาหา เจ้าเพิ่ม และเจ้าจะอยู่ในอันตราย”
ซ่งฮุ่ยกล่าวสิ่งที่นางเป็ นห่วงที่สุดออกมา
เจียงผิงอันหยุดฝีเท้าที่ประตูหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล
ซ่งฮุ่ยเห็นเขาทาเช่นนี้แล้วก็ลิงโลด ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมสาเร็จ เสียที
เจียงผิงอันพยักหน้า “จริงด้วย พวกเขาจะส่งคนมาจัดการข้าแน่ เช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจออกจากหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลได้”
เขาหันกลับเข้าไปในหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล กล่าวกับ เจ้าหน้าที่ผู้หนึ่ง “ขอห้องส่วนตัวให้ข้าห้องหนึ่ง ข้าจะอยู่ที่นี่อีกสอง สามเดือน”
ไร ้ที่ใดปลอดภัยเท่าหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลแล้ว กระทั่ง สานักเพียวเหมี่ยวและวังหลวงต้าเซี่ยยังสู้หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล มิได้
รอยยิ้มของซ่งฮุ่ยชะงักค้าง
