ฉู่ซูเจียงหันไปตะคอกขันทีข้างกาย “บอกฉู่ฉานด้วยว่า หากใน สามวันยังจัดการเจียงผิงอันมิได้ ก็ไม่ต้องกลับมา!”
ขันทีข้างกายเขาก้มหน้าก้มตา มิกล้าสบตาอีกฝ่ ายตรง ๆ และ กล่าวเสียงเบาหวิว “กราบทูลฝ่าบาท ฉู่ฉาน… ตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ฉู่ซูเจียงพลันยืดตัวตรง ดวงตาเบิกกว้าง “ตายแล้ว? ตายได้ อย่างไร?”
ขันทีตอบกลับ “จากข้อมูลที่ได้มา เขาลอบโจมตีเจียงผิงอันที่ ประตูสานักเพียวเหมี่ยวแต่ไม่สาเร็จ เจ้าสานักเพียวเหมี่ยวออกมา และฉู่ฉานก็ถูกฆ่าตายพ่ะย่ะค่ะ……”
“โหลยโท่ย! ไม่ได้เรื่องเลย!”
ฉู่ซูเจียงถีบขันทีลงจากพื้นยกสูง ลุกขึ้นแผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง
บุตรผู้มากฝีมือที่สุดของเขา ฉู่หยางตายด้วยน้ามือเจียงผิงอัน ท าลายวาสนาอันยืนยาวเป็ นพัน ๆ ปีของพวกเขาต้าฉู่
และยามนี้ ส่งยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะไปลอบสังหารอีกฝ่ าย ก็ ยังล้มเหลว!
