ครั้งนี้เป็ นเพียงการดึงสงครามสู่ที่แจ้งเท่านั้น
ขณะนี้ ประตูห้องถูกผลึกเปิด แล้วเซี่ยชิงในอาภรณ์แดงครอบ มงกุฎวิหคอมตะก็เดินเข้ามา
“โอ้ ผู้อาวุโสซ่งฮุ่ย เจ้ามาท าอะไรในห้องกับราชบุตรเขยของข้า กัน? คลายความเหงาอยู่หรือ?”
ได้ยินคาล้อเลียนนี้ ซ่งฮุ่ยก็ขมวดคิ้ว “องค์หญิง จริงจังหน่อยจะ ได้หรือไม่?”
“เรื่องจริงจังนั่นไว้ให้คนนอกเห็น ในนี้มีกันแค่นี้ แน่นอนก็ต้อง ผ่อนคลายหน่อย”
เซี่ยชิงเดินเข้าห้องมาพลางยิ้มให้เจียงผิงอัน “เจ้าเด็กนี่อยู่เฉย ๆ ไม่ได้จริง ๆ ยามนี้มียอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะเป็ นโขยงรอกาจัดเจ้า อยู่นะ”
“ไปกันเถอะ ข้าพาบรรพชนทุกท่านมาด้วย เรากลับกันเถอะ”
เพื่อประกันความปลอดภัยของเจียงผิงอัน นางและคณะยอดฝีมือ จากต้าเซี่ยจึงมารับเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันส่ายหัว “เรื่องยังไม่จบ”
เซี่ยชิงนิ่งไป “เจ้ายังอยากเดิมพันศิลาอีกหรือ? มันไม่ค่อยได้ผล หรอกนะ เดี๋ยวเราจ่ายค่าหัวลอบสังหารเอง เจ้าตั้งใจฝึกฝนก็พอแล้ว”
นางก็ไม่เห็นด้วยที่เจียงผิงอันจะมาเสียเวลาที่นี่เช่นกัน
“เรื่องเดิมพันศิลามิใช่ประเด็นหรอก แต่ว่า……”
ขณะที่เจียงผิงอันกาลังจะอธิบายบางอย่าง
เสียงของเจ้าหน้าที่ก็ดังออกมาจากหน้าประตู
“คุณชายเจียง ศิลามารดาคุณภาพสูงที่ท่านต้องการมาถึงแล้ว พวกมันล้วนมาจากบริเวณเหมือนจากสมรภูมิโบราณขอรับ”
“ดีเลย”
เจียงผิงอันลุกเดินออกไปนอกห้อง
