“ไปกันเถอะ ไม่ไหวหรอก ไปต้าฉู่ดีกว่า คนที่นั่นฆ่าง่าย ข้าได้ ยินว่ามีบางคนได้ค่าหัวไปแล้ว”
“เจียงผิงอันร ้ายกาจจริง ๆ เงินเยอะแยะเพียงนั้น นาไปลงกับ ค่าหัวหมดเลย”
ผู้มารอลอบสังหารเจียงผิงอันทยอยจากไป
มีสุดยอดฝี มือกลุ่มหนึ่งคุ้มกัน และยังอยู่ในอาณาเขตของหอ วาณิชมั่งคั่งกว้างไกล มือสังหารเช่นพวกเขาไม่อาจทาอะไรได้เลย
เทียบกันแล้ว คนจากต้าฉู่จัดการง่ายกว่าเป็ นไหน ๆ
หนึ่งเดือนมานี้ เจียงผิงอันออกค่าหัวไปแล้วสามหมื่นกว่าล้าน!
ผู้ฝึกตนและมือสังหารมากมายจากทั่วสารทิศแห่กันเข้าสู่ต้าฉู่ เพื่อลอบสังหาร
มีทั้งเจ้าหน้าที่ประจาเมืองและทหารจากเมืองต่าง ๆ ในต้าฉู่ที่ถูก ลอบสังหาร
เหล่าเจ้าหน้าที่ในต้าฉู่ล้วนประสบอันตราย หวาดหวั่นพรั่นพรึง จะถูกลอบฆ่า
ในป่า ณ เมืองหลวงต้าฉู่
“องค์ชายฉู่จ้าน พระองค์จะออกจากเมืองมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ ตามที่ เคยอธิบายไว้ พระองค์ออกจากวังหลวงมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”
บ่าวเฒ่าผู้หนึ่งตามมาเกลี้ยกล่อมฉู่จ้านผู้เยาว์วัย ใบหน้าสุด แสนร้อนใจ
ฉู่จ้านเป็ นบุตรคนที่สิบห้าของจักรพรรดิแห่งต้าฉู่ ขณะอุดอู้อยู่ ในวังหลวงก็ได้ยินข่าวลือว่ามีสัตว์ภูตกิเลนอยู่นอกเมือง จึงดึงดันจะ ออกไปดูโดยไม่สนคาชี้แนะใด ๆ
“ไสหัวไป!”
ฉู่จ้านเตะบริวารผู้พร่าบ่นเขา
“ไอ้ขยะเจียงผิงอันนี่ องค์ชายผู้นี้เติบโตยามใด เพียงยกมือก็ฆ่า ได้แล้ว ข้าคือองค์ชายผู้ยิ่งใหญ่ มีหรือต้องมานั่งหวาดกลัว? นี่ต่าง
