เจียงผิงอันเพิ่งกลับถึงห้อง ก็ถูกเซี่ยชิงกดตัวลงบนที่นอน
“เจ้าเด็กตัวเหม็น! เจ้าท าบ้าอะไรของเจ้า!”
เซี่ยชิงเดือดดาล “เจ้ารู ้หรือไม่ว่าศิลาจากเขตหวงห้ามคืออะไร? การทานายศิลาเช่นนั้นใช ้อายุขัยขั้นต่าพันปีเลยนะ!”
“เจ้าอยู่เพียงขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิด มีอายุขัยเพียงพันปี จะเอาอะไรไปชนะ?”
“ในเมื่อการเดิมพันยังไม่เริ่ม มากับข้าเสีย!”
ก่อนหน้านี้นางมิอาจเกลี้ยกล่อมเจียงผิงอันได้ แต่ครั้งนี้ ต่อให้ อีกฝ่ายไม่เห็นด้วย นางก็จะพาเขาไป!
เจียงผิงอันเงียบไปครู่ จึงเอ่ยปากว่า “ข้าไม่เคยพูดนะว่าเป็ นผู้สืบ ชะตาสวรรค์”
เซี่ยชิงผู้กาลังจะฝืนพาเจียงผิงอันจากไปชะงักเฉียบพลัน
“หมายความเช่นไร? มิใช่ผู้สืบชะตาสวรรค์? แล้วเจ้ารู ้ได้อย่างไร ว่าในศิลามารดามีสมบัติ?”
“ลงจากตัวข้าก่อนได้หรือไม่?”
เจียงผิงอันถาม
สตรีผู้นี้ตัวแนบเขาเสียชิด ไม่สบายตัวยิ่งนัก
“ไม่ เจ้าขยายความก่อนสิ?”
เซี่ยชิงไม่ยอมไป แต่นั่งกดตัวอีกฝ่ายไว้
เจียงผิงอันถอนหายใจอย่างอับจน อธิบายว่า “ข้าไม่รู ้วิธีท านาย อะไรเลย ที่ข้ารู ้ว่าในศิลามีสมบัติก็เพราะข้ามองทะลุได้”
ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้มาก่อน เพราะกลัวจะก่อปัญหา แต่ยามนี้เมื่อเขาอยู่กับเซี่ยชิงมานาน ก็ทราบว่าอีกฝ่ ายจะไม่ทาร ้าย เขา
นอกจากนั้น หากเขาไม่พูดออกมา เซี่ยชิงจะไม่ปล่อยเขาไปเดิม พันศิลาแน่นอน
“มองทะลุ?”
