นี่คือความลับสูงสุดของนาง
และยามนี้ ก็มีผู้เห็นมัน!
“เป็ นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางมองทะลุได้เพียงนั้น! ต้องเป็ นเนตรเท วะบางอย่างแน่ ๆ!”
เสียงของเซี่ยชิงเร่งสูงขึ้นเล็กน้อยอย่างเกินควบคุม ลมหายใจ ของนางถี่กระชั้น
มีเพียงเนตรเทวะอันพิเศษสูงส่งเท่านั้นจะมีอานาจน่าสะพรึง เช่นนี้!
“อาจจะใช่”
เจียงผิงอันมิได้อธิบาย
นับแต่เบิกเนตรแห่งเวลา อ านาจจากตาขวาของเขาก็ค่อยๆ ผสานเชื่อมสู่ตาซ ้าย เนตรทั้งสองมีอานาจเดียวกันแล้ว
ทันใดนั้น เซี่ยชิงก็กระโดดขึ้นคร่อมตัวเจียงผิงอัน คว้าคอของ เขาไว้
“บอกมานะ เจ้ายังมีไพ่ตายอีกกี่มากน้อย! หากไม่พูดออกมา วันนี้องค์หญิงผู้นี้จะจับเจ้ากินเสีย!”
คนผู้นี้เหมือนจะมีความลับไม่รู ้จบ มองเช่นไรก็มิอาจประจักษ์ชัด
หัวใจของเซี่ยชิงแสบคัน อยากจะขุดความลับเหล่านั้นออกมาให้ หมด
“อย่าทาเรื่องวุ่นวายสิ ข้ายังต้องฝึกฝนนะ” เจียงผิงอันว่า
เซี่ยชิงรู ้สึกเซ็ง “มิน่าเล่า เมิ่งจิงจึงเรียกเจ้าว่าเจ้าท่อนไม้ ภาย หน้าข้าจะเรียกบ้าง”
นางคือองค์หญิงเก้าแห่งต้าเซี่ยผู้มีพรสวรรค์ล้าเลิศและรูปโฉม งดงาม แต่เจ้าเด็กนี่กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
มิใช่ท่อนไม้ แล้วจะให้เรียกอะไร?
