บทที่ 172 วิธีล้างแค้น
สายตาของผู้รอชมเรื่องสนุกเบิกกว้าง
มิคาดว่าบุคคลผู้ดูเยาว์วัยนี้จะเป็ นเจ้าของป้ ายห้าดาวจริง ๆ มิได้ ลวงหลอกกัน
โชคยังดีที่เมื่อครู่ไม่มีผู้ใดล้อเลียน คนผู้นี้แม้ดูเยาว์วัย แต่อาจ เป็ นสัตว์ประหลาดเฒ่าพันปีก็ได้
เจียงผิงอันเมินปฏิกิริยาคนทั้งหลาย กล่าวกับว่านหนิงว่า “ชิ้น นั้น ซ ้ายหน่อย ชิ้นนั้นแหละ แล้วก็ทางขวาตรงนั้น”
ศิลาก้อนแล้วก้อนเล่าถูกน ามาวางบนโต๊ะ ไม่นานก็รวมได้ สามสิบห้าก้อน
ยามนี้ไม่เหลือที่ให้วางแล้ว เจียงผิงอันจึงหยุดเลือกศิลา
“ทั้งหมดสี่ล้านสามแสนขอรับ” ถัดออกไป เจ้าหน้าที่คิดเงินแจ้ง ราคา
เจียงผิงอันวางป้ ายลงบนค่ายกลบนโต๊ะ ขอให้อีกฝ่ายหักเงินจาก มัน
“เจ้าซื้อศิลามากเพียงนี้ได้อย่างไร สิ้นเปลืองนัก เกือบซื้อเศษ กฎเกณฑ์ได้ครึ่งชิ้นแล้วนะ”
ซ่งฮุ่ยบ่นอยู่ด้านข้างเขาอีกครั้ง
แค่มาเล่นยังใช้จ่ายเพียงนี้ ทุ่มทุนยิ่งนัก ไม่รู ้จักถนอมทรัพยากร เอาเสียเลย
หินวิญญาณหลักล้านท าให้ผู้ฝึ กตนขอบเขตวิญญาณแรก ก าเนิดถวายชีวิตได้
“ผู้สืบชะตาสวรรค์เดิมพันศิลา มิใช่สิ้นเปลืองหรอก” ว่านหนิง กล่าวยิ้ม ๆ
“ผู้สืบชะตาสวรรค์? เขาคือผู้สืบชะตาสวรรค์!”
ซ่งฮุ่ยหลุดมาดผู้อาวุโสทันที นางอุทานอย่างประหลาดใจ ราว สิ้นทุกความเยือกเย็น คู่เนตรงดงามจ้องมองเจียงผิงอันอย่างไม่อยาก เชื่อ
