ำ
“พวกเจ้ำว่ำ นำนแค่ไหนกว่ำเขำจะเจ็บตัว”
“ข้ำเดิมพันหนึ่งแต้มผลงำน มำกสุดครึ่งชั่วยำม เขำก็จะบำดเจ็บแล้วหยุดมือ”
“ครึ่งชั่วยำม? เจ้ำประเมินเขำสูงมำกไปแล้ว เขำยังไม่ถึงขอบเขตบูรณำกำรด้วยซ ้ำ อย่ำงมำกก็หนึ่งชั่วละเลียดชำ เขำก็บำดเจ็บแล้วแหละ”
ผู้ฝึกตนเบื่อ ๆ หลำยคนวำงเดิมพัน ใบหน้ำปรำกฏรอยยิ้มเย้ำหยอก อยำกเห็นเจียงผิงอันหน้ำแตก
เจียงผิงอันเดินเข้ำไปใกล้ผำ หยุดฝีเท้ำเมื่อสัมผัสแรงกดดันได้
เขำปลดปล่อยโล่ป้องกัน นั่งขัดสมำธิบนพื้น แล้วเงยหน้ำมองรอยหมัดบนผนังผำ
ด้วยฤทธำแข็งแกร่งของพลังเนตร ไม่ว่ำกฎเกณฑ์ใดก็พินิจได้ชัดเจน
เขำเมินอ ำนำจกฎเกณฑ์อันปั่นป่วน พินิจเพียงพลังของเจตจ ำนงหมัด
หนึ่งในเหตุผลหลักที่ปวงชนทั่วไปสติแตกนั้น ก็เพรำะกฎเกณฑ์ปั่นป่วนเกินไปจนแยกไม่ออกว่ำต้องท ำควำมเข้ำใจพลังไหน
เจียงผิงอันตั้งหน้ำตั้งตำท ำควำมเข้ำใจ
เมื่อกำลผ่ำนไป รอยยิ้มบนใบหน้ำเหล่ำผู้ฝึกตนที่วำงเดิมพันกันด้ำนหลังก็เลือนหำย
“แปลกจริง ครึ่งชั่วยำมแล้ว ไฉนเจ้ำเด็กนี่ยังไม่กระอักเลือดอีก?”
“มิใช่เขำท ำควำมเข้ำใจกฎแห่งก ำลังที่หน้ำผำหรือ?”
“เขำต้องยังไม่คืนสติแน่ ๆ หำไม่ คงกระอักเลือดไปแล้ว”
คนทั้งหลำยเบื่อขัด อยำกเห็นผู้มำใหม่นี้กระอักเลือด
ยำมนั้นเอง พวกเขำสังเกตเห็นเจียงผิงอันค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“เด็กนี่ฉลำดเอำกำร พอรู้ว่ำไม่อำจท ำควำมเข้ำใจพลังบนผำได้ง่ำย ๆ ยำมนี้เลยจะกลับมำแล้ว”
ขณะพวกเขำครุ่นคิดไม่ขำดค ำ ก็เ
