เจียงผิงอันวางร่างของเฉิงฮั่นลงอย่างเบามือ เมินโลหิตที่เปรอะกาย ก่อนจะเงยหน้ามองชิวผิงเซิง
“มิกล้าหรือ?”
เสียงของเจียงผิงอันเย็นเยียบเสียจนทำให้ผู้ฟังรู้สึกแย่
“ฮ่า ๆ มิกล้า?”
ชิวผิงเซิงเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลกหล้า เขาระเบิดหัวเราะลั่น
ศิษย์มากมายในละแวกมองเจียงผิงอันด้วยสายตาสงสาร
คนผู้นี้เพิ่งมาถึงศาลาหลัก ไม่รู้ว่าชิวผิงเซิงเป็นใครชัด ๆ เลย
บุตรเซียนชิวผิงเซิง อายุยี่สิบห้า อยู่ในขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตา มีพรสวรรค์อำนาจศักดิ์สิทธิ์ ฝึกฝนเพลิงแท้สมาธิ พลังต่อสู้แท้จริงมิเป็นที่ล่วงรู้
พรสวรรค์ของเขาเลื่องลือว่าก้าวข้ามบิดาซึ่งบรรลุเซียนไปแล้ว
แม้จะไม่เคยเห็นชิวผิงเซิงลงมือมาก่อน ก็ยังรู้ว่าเขาร้ายกาจเพียงไรผ่านคำชมมากมายจากยอดฝีมือต่างนาม
แต่หน้าใหม่ผู้นี้ก็ยังคิดท้าทายชิวผิงเซิง มิต่างอะไรกับฆ่าตัวตายเลย
“งั้นก็สู้กัน”
สายตาเฉยชาของเจียงผิงอันจ้องมองอีกฝ่าย
“ใครบอกให้พวกเจ้าสู้กัน?”
ชายชราหัวล้านหลี่หยงจื่อพลันปริปากกล่าวกับชิวผิงเซิง
“ผิงเซิง อีกห้าปีก็จะเริ่มประชันชิงโอกาสเรียนวิชาจำแลงเซียนแล้ว อย่าเสียเวลาที่นี่ รีบกลับไปเตรียมตัว อย่าก่อเรื่องเล่า”
หลี่หยงจื่อกลัวว่าเรื่องราวจะบานปลาย ชิวผิงเซิงฆ่าคนไปคนหนึ่งแล้ว หากยังฆ่าอีกคน ก็ง่ายนักที่จะไปล่วงเกินสาขาแคว้นชางหลาน
“ขอรับ ท่านลุงหลี่”
ชิวผิงเซิงเห็นหลี่หยงจื่อมาขวาง แต่มิได้ขัดคำสั่งอีกฝ่าย ปกติแล้วหลี่หยงจื่อค่อน
