บทที่ 154 ประชัน
“ท่านอาจารย์! ท่านอาจารย์! พี่ผิงอัน… พี่ผิงอันมีข่าวแล้ว!”
หลี่เยว่เยว่วิ่งเข้าไปในห้องฝึกฝนของซ่งฮุ่ยผู้เป็ นอาจารย์ แล้ว โถมตัวเข้าสู่อ้อมแขนของซ่งฮุ่ยทันที
ซ่งฮุ่ยลืมตาขึ้นจากการฝึกฝน คู่เนตรงามใต้แพขนตายาวมอง ศิษย์ตรงหน้านางอย่างเอ็นดู
นับแต่สิ้นสามี นางก็มิได้สนใจชายใด และไร ้บุตรเป็ นของตน
ยามนางพาหลี่เยว่เยว่กลับส านัก นางเห็นเพียงอีกฝ่ ายมี ความสามารถ จนภายหลังเมื่อสนิทสนมกัน ซ่งฮุ่ยก็ถืออีกฝ่ ายเป็ น บุตรีนาง
“เยว่เยว่ เจ้าฝันอีกแล้วหรือ?”
ศิษย์นางผู้นี้ดีทุกเรื่อง แต่วัน ๆ พูดถึงแต่ ‘พี่ผิงอัน’ เสียได้
เมื่อหลายปีก่อน ซ่งฮุ่ยพบเด็กสองคนในหมู่บ้านซึ่งถูกโจรฆ่า ล้าง
หนึ่งคือหลี่เยว่เยว่ อีกหนึ่งชื่อเจียงผิงอัน
ขณะนั้น นางพาหลี่เยว่เยว่กลับมาเพียงคนเดียว คิดไปว่ายามห ลี่เยว่เยว่พบคนมากกว่านี้ นางจะลืมเจียงผิงอันไปเอง
แต่ผ่านไปหลายปี แม่หนูนี่ก็ยังพูดถึงอีกฝ่ ายทุกเช ้าค่าไม่มีลืม กระทั่งหลับฝันยังหลุดเรียกชื่อคนผู้นี้
เมื่อปีก่อน ซ่งฮุ่ยทนคารบเร ้าของหลี่เยว่เยว่ไม่ไหว จึงพานาง กลับไปหาเจียงผิงอันที่หมู่บ้าน
แต่อ าเภอเหลียนซานกลายเป็ นนรกบนดินไปแล้ว ผู้คนตกตาย สิ้น ไร ้ร่องรอยของเด็กหนุ่ม
นางคิดว่าหลี่เยว่เยว่น่าจะลืมเด็กหนุ่มชาวบ้านผู้นั้นไปได้แล้ว ทว่านางก็ยังมิอาจลืม ยังคงพูดถึงทุกวันเรื่อยไป
และวันนี้นางก็มาอีกแล้ว
