เจียงผิงอันเจียนอายุสิบแปด ร่างของเขาสูงใหญ่ ใบหน้าค่อย ๆ เติบโตเป็ นผู้ใหญ่ แม้เขาจะมิได้หล่อเหลาเจิดจรัสเกินใคร แต่ก็ยังดูดี
สิ่งสะดุดตาที่สุดคือคู่เนตรเยือกเย็นอันลึกล้าเช่นห้วงจักรวาลอัน ไม่สอดคล้องกับอายุเลย
เซี่ยชิงก้าวเข้ามา คว้าเขาสู่อ้อมแขน ปากหยอกว่า “ข้าอยาก เห็นราชบุตรเขยของข้าออกมาด้วยตาตัวเองน่ะ”
“พี่หญิง ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิด ท่านเป็ นองค์หญิง โปรดระวัง ค าพูดกิริยาด้วย”
เจียงผิงอันอยากดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของเซี่ยชิง แต่อีกฝ่ าย เป็ นยอดฝีมือขอบเขตแปรเทวะ เขาใช ้กาลังเต็มที่ไปก็เปล่าประโยชน์
“ได้เวลาไปเทือกเขาไร ้สิ้นสุดแล้ว”
แม้เจียงผิงอันจะอยู่ในถ้าคูหามารมาตลอด เขาก็ยังได้ยินวาทะที่ เสวนากันภายนอก
ทราบว่าฉู่หยางท้าทายเขาให้ไปสู้กันที่เทือกเขาไร ้สิ้นสุด
