ซ่งฮุ่ยโมโหขบเขี้ยว หากมิใช่เพราะศิษย์นางน่ารัก คงจับตีก้นสั่ง สอนไปแล้ว
หลี่เยว่เยว่วางคางบนแขนของซ่งฮุ่ย ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียง หวาน “ท่านอาจารย์ พาข้าไปพบพี่ผิงอันที่เทือกเขาไร ้สิ้นสุดได้ หรือไม่เจ้าคะ”
“ข้าได้ยินว่าร่างเทวะสุดขั้วหยางท้าสู้กับพี่ผิงอันที่นั่น พี่ผิงอันจะ ไประเบิดศีรษะสุนัขของอีกฝ่ ายแน่ ๆ!”
หลี่เยว่เยว่แยกเขี้ยวพลางเหวี่ยงหมัดน้อย ๆ ของนาง เกลียด แค้นร่างเทวะสุดขั้วหยางเสียเต็มประดา
ซ่งฮุ่ยอ้าปากคิดอธิบาย แต่ศิษย์นางผู้นี้เป็ นเพียงเด็กอายุสิบสอง ไม่มีทางฟังค าอธิบายของนางหรอก
“ช่างมันเถอะ ข้าจะไปหาโอสถแถวเทือกเขาไร ้สิ้นสุดพอดี ให้ เจ้าไปพินิจศึกก็ดีต่อการเติบโตของเจ้า จะได้ท าลายมโนเพ้อเจ้อของ เจ้าด้วย”
นางไม่เชื่อว่าเจียงผิงอันที่โลกภายนอกลือกันจะเป็ นเด็กหนุ่ม ชาวบ้านที่นางเห็นเมื่อหลายปีก่อน
อีกฝ่ายหามีพรสวรรค์เช่นนั้นไม่ แตกต่างกันราวอยู่คนละโลก
“ขอบคุณท่านอาจารย์!”
หลี่เยว่เยว่เห็นซ่งฮุ่ยตกลง ก็หอมแก้มนางอย่างหนักหน่วง
ซ่งฮุ่ยส่ายหัวอย่างจนใจ ทว่าใบหน้าก็ยังประดับด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
หลี่เยว่เยว่ตื่นเต้นสุดขีด
นางสังหรณ์ว่าเจียงผิงอันผู้นั้นต้องเป็ นพี่ผิงอันแน่ ๆ!
เมื่อวันกาหนดศึกใกล้เข้ามา เจียงผิงอันก็เดินออกจากถ้าคูหา มาร
อวิ๋นหวงกับเซี่ยชิงรออยู่ที่ปากถ้าคูหามาร
“ไม่เห็นต้องมารอข้าที่นี่เลย”
