ักษาระเบียบสองคนเดินมาหาเจียงผิงอัน
“นี่แหละครรลองโลกหล้า ผู้แข็งแกร่งพูดคำไหนคือคำนั่นกฎเกณฑ์มีไว้เพียงให้คนทั่วไปยึดถือ”
“อย่าทำให้เราลำบากเลย แม้ผาสำนึกผิดจะลำบากหน่อย แต่สามปีก็ยังอยู่รอดไหวนะ”
หลัวอีเฟยเข้ามาขวางทันที “ทำไมต้องมาจับเขาด้วย เขาไม่ได้ทำผิดอะไรนะ!”
“ช่างเถอะ พวกเขาแค่ทำตามคำสั่ง”
เจียงผิงอันมิสร้างความลำบากให้ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งสองทำไปก็ไร้ประโยชน์
ก่อนจาก เจียงผิงอันมอบป้ายที่เขาได้มาที่หน้าประตูให้เฉียนฮวั่นโหรว
“เจ้าใช้ป้ายนี้เข้าสถานที่ฝึกฝนบางแห่งได้ รักษาตัวด้วย เจอปัญหาอย่าวู่วามเล่า”
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดกับคนอื่นเช่นนี้อีก เจ้านั่นแหละวู่วามที่สุด”เฉียนฮวั่นโหรวพูดไม่ออก
อาจารย์กล่าวไว้ไม่ผิด เจียงผิงอันดูสุขุม แต่คนรอบกายอยู่ในอันตรายเมื่อใด เขาจะเป็นผู้ใจร้อนที่สุด
หลังจากอธิบายบางเรื่องเสร็จ เจียงผิงอันก็ตามผู้รักษาระเบียบทั้งสองไปยังผาสำนึกผิด
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบทั้งสองผ่อนหายใจโล่งอก
หลัวอีเฟยเองก็เป็นทายาทเซียน หากนางขัดขวางมิให้พวกเขาพาเจียงผิงอันไป พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
เมื่อเห็นเจียงผิงอันทำตัวว่าง่าย พวกเขาก็เอ่ยเตือนอย่างเป็นมิตร
“อีกฝั่งของผาสำนึกผิดเคยเป็นสมรภูมิ เพราะการต่อสู้เนิ่นนานอำนาจและกฎเกณฑ์มากมายเลยหลงเหลือบนผา อันตรายมากทีเดียว”
“หลังไปถึงที่นั่น เจ้าอย่าได้ฝึกฝนเชียว เดี๋ยวได้เป็นบ้ากันพอดี”
“โดยเฉพาะยามกลางคืน พยายามอ
