ร่างของเฉิงฮั่นถูกผ่าครึ่ง โลหิตย้อมแท่นศิลาแดงฉาน
หวังหู่เจ๋อแค่นยิ้มเย้ย “จะสู้กับข้า? ข้าฝึกฝนในศาลาหลักสามสิบปี บรรลุอำนาจศักดิ์สิทธิ์ ‘กระดูกมาร’ แล้ว เจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า!”
หวังหู่เจ๋อเกิดการแปรเปลี่ยนอย่างประหลาด กระดูกที่ศอกของเขางอกทะลุออกจากตัว ก่อเป็นดาบกระดูก
ดาบกระดูกนี้คมกริบสุดขั้ว กระทั่งร่างของผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตบูรณาการยังฟันขาดได้
เจียงผิงอันจากด้านล่างลานประลองตะโกนขึ้น “ข้าจะให้สมบัติลับกับเจ้าชิ้นหนึ่ง ไว้ชีวิตเขาเถอะ”
แม้เขาจะไร้มิตรภาพกับเฉิงฮั่น แต่ถึงอย่างไรพวกเขาก็มาจากสาขาชางหลานเหมือนกัน อาจารย์ของเฉิงฮั่นก็เป็นผู้อาวุโส หาก
เขาช่วยเฉิงฮั่นไว้ อาจารย์เขาก็ไม่มีทางให้เขาเสียสมบัติไปเปล่าๆหรอก
“เจ้ามันตัวอะไร”
หวังหู่เจ๋อมิได้โง่ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยเสือคืนป่า
กระดูกท่อนหนึ่งงอกจากฝ่ามือของเขา ก่อตัวเป็นหอกกระดูกพุ่งเข้าหาเฉิงฮั่นอย่างกระหายเลือด
ทันใดนั้น โลหิตใต้เท้าหวังหู่เจ๋อพลันระเบิดตัว ปกคลุมร่างของเขาไว้ทันที
“เจ้าคิดว่าเจ้ามีอำนาจศักดิ์สิทธิ์อยู่คนเดียวหรือ?” เฉิงฮั่นผู้โชกเลือดตะโกน “ไปตายซะ!”
เฉิงฮั่นจงใจบาดเจ็บ รออีกฝ่ายเหยียบลงบนเลือดของเขาเพื่อที่จะได้ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ ‘โลหิตผลาญ’
อักขระลึกลับเรืองไหวบนโลหิต เฉิงฮั่นจุดปะทุโลหิตตนเอง ให้อักขระลึกลับผลาญร่างของหวังหู่เจ๋อ
เฉิงฮั่นซึ่งเหลือเพียงครึ่งตัวอ้าปากหัวเราะลั่น “หวังหู่เ
