เซี่ยชิงปรากฏตัวขึ้น ณ ห้องประชุมในชุดคลุมวิหคทองอมตะ บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนราวคนละคน ทั้งทรงอานาจและเย็นชา
จักรพรรดิรุ่นก่อนเกลี้ยกล่อม “เสี่ยวชิง อย่าเอาแต่ใจน่า นี่คือ โอกาสของเจ้านะ หากเข้าร่วมมหาอานาจได้ ก็จะดีต่อทั้งเจ้าและต้า เซี่ยเลย”
เซี่ยชิงมองปู่ ของนางอย่างใจเย็น “ท่านทราบหรือไม่ว่าเหตุใด ข้าจึงบรรลุขอบเขตแปรเทวะได้ด้วยอายุน้อยแค่นี้?”
“เพราะเจียงผิงอันให้เม็ดบงกชแจ้งวิถีกับข้า ท าให้ข้าสามารถลด เวลาฝึกฝนได้หลายสิบปี”
“เพราะเจียงผิงอันให้กระดูกมังกรมารชิ้นหนึ่งกับข้า ข้าจึงแลก ทรัพยากรฝึกฝนที่ต้องการได้”
“หากอยากให้ข้าเกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่ ก็คืนศาสตราเซียน ครึ่งขั้น เม็ดบงกชแจ้งวิถี และกระดูกมังกรมารมาสิ”
“ข้าคือผู้ปรารถนาเป็ นจักรพรรดินี จะไม่แต่งงานเป็ นคนของ ตระกูลใหญ่ใดทั้งสิ้น!”
พูดจบ เซี่ยชิงก็สะบัดแขนเสื้อจากไป ไม่สนใจผู้เฒ่าเหล่านี้อีก
สีหน้าของจักรพรรดิรุ่นก่อนบิดเบี้ยว หันไปตาหนิเซี่ยหยวนเฮ่า ผู้เป็ นบุตร
“ดูบุตรีเจ้ากาแหง! กระทั่งปู่ยังต่อล้อต่อเถียงได้ นี่เจ้าเลี้ยงประสา อะไรของเจ้า?”
เขาไม่เต็มใจด่าว่าเซี่ยชิง จึงทาได้เพียงตาหนิบุตรตัวเอง
เซี่ยหยวนเฮ่าพูดไม่ออก
มิใช่พวกท่านหรือที่ให้ท้ายบุตรีข้า? เวลาคิดจะสั่งสอนนางทีก็มา ด่าข้า ยามนี้เป็ นเช่นไร เจ็บแสบดีแล้วหรือไม่
