บทที่ 144 ออกจากการเก็บตัว
ต้าเซี่ยปฏิเสธการแต่งงานกับมหาอานาจ และงานแต่งงาน ของเซี่ยชิงก็เลื่อนไปไม่รู ้จบ
อวตารของเซี่ยชิงยืนมองอวิ๋นหวงสู้กับอัจฉริยะขั้นปลาย ขอบเขตวิญญาณแรกกาเนิดข้างลานประลอง ใบหน้าประดับรอยยิ้ม โล่งใจ
ร่างเทวะวิหคอมตะเริ่มแผลงฤทธา เมื่อขอบเขตพัฒนา ก็จะยิ่ง แข็งแกร่งทบทวี
หลังรออีกสองปี อวิ๋นหวงจะถูกส่งไปร่าเรียนต่อที่หอตาราเทียน เต้า
ยามอวิ๋นหวงออกจากหอตารา จะเป็ นวันที่เซี่ยชิงครองบัลลังก ์
เมื่อเห็นอวิ๋นหวงแสดงฝีมือเฉิดฉาย เซี่ยชิงก็นึกถึงเด็กหนุ่มผู้ทา เอายิ้มไม่ออกคนนั้นอีกครั้ง
“ไม่รู ้ยามนี้การฝึ กฝนของเจ้าเด็กตัวเหม็นนั่นเป็ นเช่นไรแล้ว การทิ้งปราณมหาศาลต้องกระทบกระเทือนเขามากแน่……”
ขณะเซี่ยชิงครุ่นคิด จู่ ๆ นางก็สังเกตเห็นบางสิ่ง หันศีรษะ เฉียบพลัน ปิ่นวิหคทองอมตะกระเด้งกระดอนรุนแรง
เมื่อหันไปเห็นร่างสูงของเด็กหนุ่มรูปงาม สายตาของเซี่ยชิงก็ เรืองประกายขึ้นเล็กน้อย แต่ยามสัมผัสปราณของอีกฝ่ ายได้ คิ้วเรียว ของนางก็ขมวดแน่น
“เหตุใดเจ้าจึงไม่ทิ้งเส้นทางผิดนี่?”
เจียงผิงอันในอาภรณ์ผ้าแพรด าตัวสูงกว่าปีก่อนมาก กิริยาผ่า เผย หล่อเหลาขึ้นกว่าเก่าเล็กน้อย
ทว่าปราณของเขาแสดงชัดว่าเขายังฝึ กฝนในขอบเขตสร ้าง รากฐาน
เขาใช ้เวลาหนึ่งปีทาอะไรอยู่?
“เจ้าคิดอะไรอยู่? ไม่เต็มใจหรือ?”
