ยความว่ายังไง เฝ่ยไป๋ลู่กลอกตามองเขา แล้วพูดว่า “งั้นก็ช่างเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน” เวินสือเหนียนยื่นมือไปรั้งข้อมือของเฝ่ยไป๋ลู่ไว้โดยไม่รู้ตัว
เฝ่ยไป๋ลู่ที่รู้สึกกระวนกระวายใจและกำลังจะสลัดมือเวินสือเหนียนออก พลันรู้สึกว่างูตัวเล็ก ๆ บนข้อมือของเริ่มขยับ
เปลือกตาของเธอพลันกระตุก “อย่า!”
ทว่า…สายไปแล้ว เจ้างูน้อยแยกเขี้ยวและกัดนิ้วของเวินสือเหนียนไปแล้ว