บทที่ 52 แย่แล้ว
เวินสือเหนียนรู้สึกเจ็บแปลบตรงง่ามนิ้ว จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อและเลือดบริเวณขาพลันเดือดพล่าน จนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกปวดร้าว
สติของเขาพลันดับวูบ
“ฉิบหาย” เฝ่ยไป๋ลู่ประคองร่างคุณชายสามเวินที่หมดสติไปไว้ ไม่ให้เขาล้มลงกับพื้น
เฮ่อเหลียนเจี๋ยตะโกนดัง ดวงตาเบิกกว้าง “เธอกล้าดียังไงมาลงมือกับคุณชายสาม ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?!”
เฝ่ยไป๋ลู่พูดไม่ออก “…ฉันไม่ได้คิดจะทำอะไรกับคุณชายสามของคุณ”
“ใครจะเชื่อเธอ” เฮ่อเหลียนเจี๋ยพึมพำ ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ทันใดเฮ่อเหลียนเจี๋ยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแบบเดียวกับคุณชายสามเวินจากเธออย่างอธิบายไม่ได้ หัวใจของเขาพลันบีบตัวแน่น ก่อนเขาจะตระหนักถึงบางสิ่ง และกล่าวด้วยความหวาดกลัว “คุณชายสามเป็นอะไร เธอทำอะไรกับคุณชายสาม เธอ…เธอ เธอต้องให้คำอธิบายกับฉัน ไม่อย่างนั้นอย่าหวังจะออกไปได้!”
เฝ่ยไป๋ลู่หลับตาด้วยความปวดหัว
ถ้ารู้แบบนี้ ฉันควรจะทำนายโชคชะตาให้ตัวเองก่อนออกจากบ้าน…
ราวกับว่ารู้ว่ามันทำผิด งูน้อยจึงคลอเคลียมือของเฝ่ยไป๋ลู่อย่างประจบประแจง จากนั้นก็คลานเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในกระเป๋าของเธอ
เฮ่อเหลียนเจี๋ยตื่นตระหนก พอเกิดเรื่องกับคุณชายสามเวิน เขาจึงโยนความผิดไปให้เฝ่ยไป๋ลู่โดยไม่รู้ตัว
เขาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “รีบหาทางแก้เดี๋ยวนี้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณชายสามเวิน เธอเจอดีแน่!”
“พาคุณชายสามเวินไปนอนบนเตีย
