บทที่ 53 การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม
เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเวินสือเหนียนที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เฝ่ยไป๋ลู่ก็ชักมือกลับด้วยความพอใจ
“คุณชายสามเวิน คุณต้องการต่อไหมคะ?”
น้ำเสียงนั้นราวกับพร้อมจะเชือดเขาหากพยักหน้าแม้ครั้งเดียว
“ผมขอโทษด้วยคุณเฝ่ย ผมไม่ได้สั่งสอนลูกน้องให้ดีจนทำให้คุณขุ่นเคือง”
เวินสือเหนียนป้องมือปิดปากเพื่อซ่อนรอยยิ้ม และกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ผมไม่ได้จงใจให้เวินอวี้หลอกคุณมาที่นี่ เขาเพียงแต่บอกว่าตัวเองได้พบกับอาจารย์และต้องการแนะนำให้ผม แต่เขาไม่ได้เอ่ยชื่อ”
แน่นอนว่าเขาเดาได้ก่อนแล้วว่าอาจารย์ที่เวินอวี้รู้จักคือเฝ่ยไป๋ลู่
แต่เรื่องนั้นคงไม่จำเป็นต้องพูดออกมาหรอก
คุณชายสามเวินหลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนแสงในดวงตา
“โอ้” ไม่ว่าจะเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เธอก็ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ยอีก
ความโกรธก็ระบายออกไปแล้ว เฝ่ยไป๋ลู่ไม่ใช่คนใจแคบ ดังนั้นเธอจึงทำเพียงส่งเสียงขึ้นจมูก
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว
“ฉันรู้ว่าคุณต้องการถามอะไรในเมื่อคุณอุตส่าห์รั้งฉันไว้” เฝ่ยไป๋ลู่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ใครบางคนวางยาพิษคุณ ดังนั้นพอฉันกระตุ้น กู่พิษที่อยู่ภายในร่างกายคุณก็ปั่นป่วนจนทำให้หมดสติไป” เธออธิบาย
กู่พิษมักกลืนกินกันเอง และเปลี่ยนให้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย
ด้วยเหตุนี้ เมื่อกลิ่นอายของงูตัวน้อยแทรกซึมเข้าไป จึงทำให้กู่รู้สึกไม่สบายตัว และมันก็รีบดูดซับพลังชีวิตของเวินสือเหนียนเพื
