่อเสริมความแข็งแกร่งให้แก่ตัวเองโดยไม่รู้ตัว
กู่พิษเหรอ… เวินสือเหนียนกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นบนหลังมือ
มิน่า ขาของเขาถึงยังไม่หายแม้จะรักษามาหลายปีก็ตาม
กระทั่งยังปวดจนนอนไม่หลับทุกคืนด้วยซ้ำ
มีเพียงยันต์ที่เฝ่ยไป๋ลู่มอบให้เท่านั้นที่สามารถบรรเทาอาการปวดราวถูกเจาะกระดูกได้
ที่แท้ก่อนหน้านี้เขาก็ยังไม่พบสาเหตุของโรคนี้นี่เอง
เวินสือเหนียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณเฝ่ยมีทางแก้ไขได้ไหม ไม่ว่าเงื่อนไขจะเป็นอะไร ผมยอมรับได้ทั้งหมด”
“มีค่ะ เราต้องรีดพิษกู่ออกมา แต่เนื่องจากมันหลอมรวมกับขาของคุณไปแล้ว ดังนั้นคุณจะอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีมัน”
เฝ่ยไป๋ลู่จ้องมองเวินสือเหนียน ขณะกล่าวน้ำเสียงเสียใจ “แน่นอน เมื่อหนอนกู่เติบโตเต็มที่ มันจะลุกลามไปทั่วและครอบงำร่างกายของคุณ ถึงตอนนั้นคุณก็จะไม่สามารถรอดพ้น”
เฝ่ยไป๋ลู่คิดว่าจะได้เห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา
ทว่าใบหน้าของเวินสือเหนียนกลับสงบนิ่งไม่ เขาแม้ขมวดคิ้วด้วยซ้ำ
เพียงแต่แววตาของเขากลับหม่นแสงและเย็นชาขึ้น ราวกับหุบเหวที่ไร้แสงตะวันสาดส่อง
พลังงานแห่งความตายและกลิ่นอายความชั่วร้ายรอบตัวเขาพลุ่งพล่าน
งูน้อยในกระเป๋าเริ่มขยับ ผู้ชายคนนี้ตัวหอมมาก เจ้านายต้องไม่เขาปล่อยไปนะ!
เมื่อเจ้างูน้อยได้กินอิ่ม มันก็จะสามารถบ่มเพาะส่งเสริมผลบุญต่อได้
เฝ่ยไป๋ลู่กวาดมองพลังงานความตายบนร่างกายของเวินสือเหนียน
การได้เห็นพลังด้านลบอันแข็งแกร่งเคลื่อนไหวเองแบ
