ปวงชนล้วนไม่อยากเสนอความเห็น แม้คนทั้งสามก็เป็นอัจฉริยะเช่นกัน ขอบเขตของพวกเขาก็ต ่าเกินไป
ค่ายกลประเมินจะมีอำนาจในขั้นต้นขอบเขตบูรณาการ หากมีทั้งสามตามมาด้วย พวกเขาก็จะเดือดร้อนไปด้วยแน่นอน
ในเมื่อเซินถูอี้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด ทุกผู้ย่อมไม่พูดช่วยเหลือคนทั้งสาม ไม่ว่าใครก็อยากได้วิชาจำแลงเซียนกันทั้งนั้น
นี่คือโอกาสถีบตัวเองออกห่างจากอัจฉริยะคนอื่น ๆ เป็นโอกาสประจักษ์ประตูเซียน และโอกาสกรุยหนทางบรรลุเซียน
หลัวอีเฟยกระวนกระวายเล็กน้อยยามเห็นปวงชนคิดทอดทิ้งคนทั้งสาม
“พวกเขาสามคนไม่อ่อนแอนะ ข้าให้แต้มผลงานกับพวกเจ้าสักหน่อยก็ได้ พวกเจ้าพาสามคนนี้ไปก็ง่ายนิดเดียว”
“พอแล้ว พวกเจ้าไปกันก่อนเถอะ” เจียงผิงอันพูดเบา ๆ
ในเมื่อคนเหล่านี้ไม่อยากพาพวกเขาไปด้วย พวกเขาก็มิอาจหน้าด้านตามไปด้วยหรอก
เซินถูอี้ชำเลืองเจียงผิงอันอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะหันกายเดินเข้าค่ายกลไป
อันที่จริง มีเหตุผลหลักอื่นที่เซินถูอี้ไม่อยากให้เจียงผิงอันไปด้วย
ในศึกศาลาเซียนคราวก่อน เจียงผิงอันใช้วิชามายาหลอกเขาจนเสียแต้มผลงานไปสองแสนกว่าแต้ม
เขาจดจำเรื่องนี้ฝังใจมาตลอด
อัจฉริยะคนอื่น ๆ เมินพวกเจียงผิงอันทั้งสาม ตามเซินถูอี้เข้าประตูสีดำไปด้วยกัน
เพื่ออนาคตของพวกเขา ไร้ผู้ใดทำตัวจุ้นจ้าน
พวกเขามิได้มีมิตรภาพกับพวกเจียงผิงอันมากนัก ไม่มีทางที่พวกเขาจะถ่วงเวลาตนเองเพื่อทั้งสามอย่างแน่นอน
ท้ายที่สุดก็เหลือบุคคลเพียงห้า
นอกจากส
