นทราสมควรตาย พวกเขาใช้วิธีนี้ฆ่าเราไปหลายคนเลย!”
“สารเลวไร้ยางอาย! หากสู้ไม่ได้ก็อย่าประลองสิ!”
เหล่าผู้ฝึกตนจากเคหาสน์เทพจันทราเปี่ยมทั้งความสงสัยและตกใจ
เจียงผิงอันผู้นี้ทราบถึงยันต์หยกได้อย่างไร?
มีเพียงพวกเขาที่รู้แท้ ๆ
ไม่ว่าเจียงผิงอันจะรู้ได้อย่างไร พวกเขาก็ไม่มีทางยอมรับออกมาเด็ดขาด
เถียนซีแค่นยิ้ม “พวกเจ้าศาลาเติงเซียนเอาชนะเราไม่ได้ ก็เลยใช้เหตุผลเช่นนี้มาใส่ความเราหรือ? ไม่รู้จักแพ้หรือไร? เจ้ามีเหตุผลอะไรมาบอกว่าเราใช้ยันต์หยก?”
“ค้นตัวพวกเจ้าก็รู้แล้วว่าจริงหรือไม่” เจียงผิงอันกล่าว
“ค้นตัว? เจ้าคิดว่าเราเป็นร่างเน่าหนอนของคู่บำเพ็ญเจ้าหรือไรจะได้ให้คนอื่นมาค้นตัวง่าย ๆ?”
ใบหน้าของเถียนซีบิดเบี้ยวไม่น่ามอง กลบความงามของนางไปจนสิ้น
สีหน้าของเจียงผิงอันค่อย ๆ เย็นเยียบ ร่างของเขากลายเป็นอัสนีสีดำ หายไปจากที่ในพริบตา พุ่งตรงเข้ามาหาเถียนซี
เถียนซีใช้วิชาลับมิติ สร้างโล่มิติขวางตรงหน้าตนทันที
ทว่า ก่อนโล่มิติจะทันก่อตัว ตรวนสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ผนึกโล่ที่ยังก่อไม่เสร็จเอาไว้
สีหน้าของเถียนซีแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์
นี่มันวิชาอะไรกัน กระทั่งมิติยังผนึกได้!
โล่มิได้ก่อตัว เจียงผิงอันออกหมัดเข้าใส่หนึ่งหน อำนาจชวนสะพรึงอันปนเปด้วยกฎเกณฑ์หลากหลายทะลักฟาด
หนึ่งหมัดชกใส่หน้าเถียนซี ใบหน้าซึ่งเดิมงดงามเบี้ยวบูด ยับเยินไปในทันที
เปรี้ยง!
ขณะเถียนซีกระเด็นหัวทิ่ม เจียงผิงอันก็ไล่ตามไ
