ป่นสลาย สู้กันไปมาไม่หยุดยั้ง
“ศิษย์น้องหญิงเฉียนสู้เขา! ขยี้พวกเขาให้เละ! ล้างแค้นให้อู๋ฉิงด้วย!”
หลัวอีเฟยกำหมัด ใบหน้าของนางเปี่ยมความแค้นต่อผู้ฝึกตนจากเคหาสน์เทพจันทรา
เยี่ยอู๋ฉิงนั่งฟื้นบาดแผลอยู่ข้างหลัวอีเฟย อาภรณ์ขาวของเขาเปรอะด้วยโลหิต
จู่ ๆ เยี่ยอู๋ฉิงก็สัมผัสบางสิ่งได้แล้วหันมา ก่อนที่ใบหน้าเฉยชาจะปรากฏความดีใจ
“ลูกพี่! เจ้ามาแล้ว!”
เยี่ยอู๋ฉิงคิดลุกขึ้น แต่ก็ถูกเจียงผิงอันกดตัวกลับลงไป
“ฟื้นตัวก่อนเถอะ”
สายตาของเจียงผิงอันหันไปทางลานประลอง “ผู้ฝึกตนจากเคหาสน์เทพจันทราไม่ธรรมดาจริง ๆ สู้ยืดเยื้อกับเสี่ยวเซียงได้ด้วย”
ครั้งหนึ่ง เสี่ยวเซียงเคยอยู่ในจุดสูงสุดของภพแร้นแค้น แม้ขอบเขตของนางร่วงหล่น แต่ประสบการณ์การต่อสู้ของนางก็ยังอยู่
ผู้ฝึกตนจากเคหาสน์เทพจันทรารับการโจมตีของเสี่ยวเซียงไว้ได้
เยี่ยอู๋ฉิงกล่าวขึ้นว่า “อันที่จริง นี่มิใช่เรื่องร้ายกาจที่สุดหรอกเรื่องน่ากลัวที่สุดคือ คู่ต่อสู้คนนี้ถูกผู้อาวุโสเอาชนะได้อย่างง่ายดายเมื่อปีก่อน”
“ผ่านมาเพียงไม่กี่ปี แต่คู่ต่อสู้ผู้นี้ก็เผยฝีมือทัดเทียมผู้อาวุโสแล้ว”
“คู่ต่อสู้ที่เอาชนะข้าไปเมื่อครู่ก็เช่นกัน เมื่อหลายปีก่อน ข้าเอาชนะเขาได้ง่าย ๆ เลย”
“แต่ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อีกฝ่ายเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ระดับพลังต่อสู้เพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว”
ความเร็วความคืบหน้านี้พิกลนัก ประหลาดจนไม่อาจเข้าใจได้
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็
