กฏความลนลานเกินครั้งใด
เหล่าจิ้งจอกเก้าหางเปิดประตูไม้ไผ่ เจียงผิงอันเดินเข้าไปภายใน
เมื่อมองผ่านฉากกั้น ก็พบหญิงงามผู้หนึ่งนั่งบนเตียงสีแดง โอบอุ้มทารกผู้หนึ่งไว้ในอ้อมแขน
ทารกน้อยผู้ร้องไห้จ้าพลันหยุดชะงัก หันศีรษะน้อย ๆ มามองเจียงผิงอันซึ่งเดินเข้ามา
“แอ๊~ แอ้~”
ดวงตากลมโตของทารกน้อยดูเหมือนผลองุ่น ปากจิ้มลิ้มไร้ฟันส่งเสียงคล้ายหัวเราะ ผิวกายอมชมพู น่ารักน่าชัง
นางเอื้อมมืออวบอ้วนขนาดเล็กจิ๋วไปหาเจียงผิงอันที่เดินเข้ามาราวกับจะขอให้อุ้มนางหน่อย
เจียงผิงอันเงียบไปเนิ่นนาน จึงหันไปถามจี้เฟย “ลูกข้า?”
“เจ้าว่าเช่นไรล่ะ?” จี้เฟยค้อนใส่ชายตรงหน้าไปหนึ่งขวับ
เจียงผิงอันยกมือขยับวาด ใช้วิชาตรวจสอบสายเลือด
ด้ายแดงเส้นหนึ่งพลิ้วออกมาจากหว่างคิ้วของเขา ไปเชื่อมเข้าที่หว่างคิ้วทารกตรงหน้า
ร่างของเจียงผิงอันสะท้านเทิ้มรุนแรง
เป็นลูกเขาจริง ๆ!
“แอะแฮะ… แอ้~”
มือน้อย ๆ ของทารกหญิงเอื้อมออกมา ปากซึ่งไร้ซี่ฟันอ้ากว้างราวกับนางมีความสุขยิ่ง
เจียงผิงอันเช็ดมือกับอาภรณ์รอบเอวตนอย่างประหม่า “ข้าขออุ้มหน่อยได้หรือไม่?”
“อื้อ”
จี้เฟยส่งทารกหญิงให้กับเขา
เจียงผิงอันกลั้นหายใจ ประคองตัวอุ้มนางอย่างระมัดระวัง โคจรกฎแห่งแรงโน้มถ่วงเปลี่ยนแรงโน้มถ่วงรอบข้าง ด้วยกลัวทารกน้อยจะหลุดหล่นลงพื้น
ชั่วขณะที่เขาได้อุ้มทารกหญิง เจียงผิงอันก็รู้สึกราวมีบางสิ่งพอกตัวในหัวใจ แต่มิอาจพูดเป็นวาทะได้
หากต้องให้อธิบายก็คง
