ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกกดขี่อีกต่อไปแล้ว!”
“ต้องขอบคุณเจียงผิงอัน หากเขาไม่ยอมเสี่ยงมาสู้กับฝ่ายรักษาระเบียบ รอตลอดไปก็อาจไม่มีวันนี้”
ทุกสายตาหันมองเจียงผิงอันซึ่งยืนอยู่หน้าสุดกันอีกครั้ง
ขณะนี้ เขาตระหนักแล้วว่าแผ่นหลังนี้สูงใหญ่ยิ่งนัก
แม้หลายคนจะเดาได้ว่าเจียงผิงอันมาก่อเรื่องที่นี่เพราะมีประมุขศาลาหนุนหลังก็ตาม
แต่มิใช่ว่าทุกผู้จะกล้าพอเผชิญหน้าศัตรูทรงพลังด้วยตนเอง
เพราะหากไม่ระวัง ก็อาจตายได้
เฉิงฮั่นกุมกำปั้นคารวะเจียงผิงอัน “สหายเจียง นับถือ”
หากมิใช่เพราะต้องล้างแค้นให้ภรรยา เขาคงมิกล้ามาปรากฏตัวที่นี่เลย แต่เจียงผิงอันกลับกล้าบุกฆ่าคนในฝ่ายรักษาระเบียบ
เจียงผิงอันกะพริบตาอย่างงุนงง
เขามิคาดว่าฝ่ายรักษาระเบียบจะยุบตัวกะทันหันเช่นนี้ เขาคิดว่าฝ่ายรักษาระเบียบจะขัดขืนแน่ ๆ
กระทั่งเตรียมรับผลลัพธ์ร้ายแรงที่สุด เผชิญการโจมตีของยอดฝีมือไว้แล้ว
แต่ทุกสิ่งมิได้เกิดขึ้นจริง
ประหลาดแท้
“เรื่องต่อจากนี้ พวกเจ้าจัดการกันเองนะ”
เจียงผิงอันหันกายจากไป
เรื่องของฝ่ายรักษาระเบียบสะสางแล้ว เขาก็ควรทำเรื่องของตัวเองต่อไป
เผ่ามนุษย์ที่ภพแร้นแค้นอีกฝั่งหนึ่งกำลังเผชิญวิกฤติ ขาดแคลนอาวุธและโอสถ เขาจึงอยากนำทรัพยากรบางส่วนกลับไปขายกินส่วนต่าง
ยามเผ่าปีศาจบุกโจมตีแล้วพบว่าอาวุธของเผ่ามนุษย์เปลี่ยนไปอย่างมหาศาล ก็ไม่รู้จะทำหน้ากันอย่างไร
เจียงผิงอันเพิ่งก้าวเท้าได้สองหน ภาพเบื้องหน้าก็พลันพร่ามัวห
