ังในคุก ยามนี้มีหลักฐานแล้ว”
“ผู้สมรู้ร่วมคิดและผู้กระทำผิดทั้งหมดออกมาเสีย หาไม่ ต้องรับผลภายหลังเอง!”
เสียงแข็งกร้าวของเจียงผิงอันสะท้อนบนท้องนภาเหนือโถงรักษาระเบียบ จิตสังหารคาวเลือดคละคลุ้งทั่วทิศ
เหล่าศิษย์ศาลาเติงเซียนซึ่งเดิมมามุงดูอยู่ด้านหลังเฉย ๆ รู้สึกว่าหัวใจพวกตนเต้นถี่รัว พวกเขาวาดฝันในใจถึงเรื่องต่อกรกับฝ่ายรักษาระเบียบมาแล้วเกินนับหน
แต่นั่นก็เป็นเพียงฝันกลางวันในใจ มิกล้ากระทบกระทั่งกับฝ่ายรักษาระเบียบอย่างแท้จริง
แม้พวกเขาก็มีอคติกับเจียงผิงอัน แต่ยามนี้ พวกเขาก็ยังรู้สึกว่าเจียงผิงอันทำได้ดี
“เจ้ามีหลักฐานอะไรมาบอกว่าข้าวางแผนทำร้ายเจ้า?”
ผู้ฝึกคนผิวซีด ดวงตาสามเหลี่ยมผู้หนึ่งก้าวออกมา
ผู้ฝึกตนทั่วไปของฝ่ายรักษาระเบียบผ่อนหายใจโล่งอก ในที่สุดเริ่นจวินก็ออกมา หากเขายังไม่ออกมาอีก พวกเขาจะหนีกันเองแล้วนะ
ดวงตาเย็นชาของเริ่นจวินจ้องมาที่เจียงผิงอัน
“จะธำรงกฎต้องมีหลักฐาน ยามนี้ปวงชนมองอยู่ หากเจ้าไม่มีหลักฐานมาแสดง พูดแค่ว่าข้าวางแผนทำร้ายเจ้า นั่นก็เท่ากับใส่ความกัน!”
เฉิงฮั่นปริปากพูด “ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบในคุกมืดยอมสารภาพแล้วว่าเป็นเจ้าที่วางแผนฆ่าเจียงผิงอัน”
“ฮ่า ๆ คนสองคนพูดก็เป็นหลักฐานได้หรือ? ข้าก็แค่หาคนสองสามคนมาเป็นพยาน บอกว่าพวกเจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างไม่แยกแยะก็ได้สิ”
เริ่นจวินกอดอก ใบหน้าเปี่ยมความเหยียดหยาม “เจียงผิงอัน ในเมื่อเจ้าไม่มีหลักฐาน ก็จะเ
