“เจียงผิงอัน เจ้าฆ่าศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบของเราอย่างโจ่งแจ้งเบื่อชีวิตนักหรือ? เก่งจริงก็ฆ่าเราเลยสิ!”
ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบผู้หนึ่งยืดอก มิเชื่อว่าเจียงผิงอันจะอาจหาญจนกล้าฆ่าพวกเขาทั้งหมดจริง ๆ
“ขอกันง่าย ๆ เช่นนี้หายากนะนี่ พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบกล้าเสนอกันเองนะ”
เจียงผิงอันใช้วิชาดึงดารา แล้วร่างผู้ฝึกตนคนนั้นก็เริ่มถูกบีบอัดกระดูกส่งเสียงเลือนลั่น
“อ๊าก!”
เสียงแผดร้องโหยหวนดังสะท้อนในคุกมืด
“ข้าผิดไปแล้ว! เริ่นจวิน แผนนี้เป็นของเริ่นจวิน!”
ความเจ็บปวดสาหัสและความตายอันคุกคามทำให้ศิษย์ฝ่ายรักษาระเบียบซึ่งเมื่อครู่ยังแกร่งกล้าถือตัวยอมสารภาพหมดเปลือกสิ้นความแข็งกร้าวก่อนหน้านี้
“เริ่นจวินอยู่ที่ใด?” เจียงผิงอันถาม
“ในโถงรักษาระเบียบ โปรดไว้ชีวิตข้าเถิด!”
ผู้ฝึกตนคนนั้นอ้อนวอน
เขาสาบานในใจ ว่าไม่ช้าก็เร็ว จะต้องให้เจียงผิงอันผู้นี้ชดใช้!
ทว่า เขาหามีโอกาสล้างแค้นไม่
“พวกเจ้าฝ่ายรักษาระเบียบยอมรับแล้วว่าจงใจโจมตีข้า เจ้าซึ่งก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดสมควรรับโทษ”
สิ้นวาทะของเจียงผิงอัน ศิษย์ผู้นี้ก็ถูกบีบอัดเป็นก้อนเลือดขนาดเท่าลูกตาทันที
ยามศิษย์คนอื่น ๆ เห็นเช่นนี้ หนังศีรษะของพวกเขาก็ชาวาบอย่างขวัญผวา หันกายคิดตะลีตะลานหนี
แต่ยังวิ่งได้ไม่ถึงสองก้าว ร่างของพวกเขาก็ถูกบีบอัดเป็นก้อนกลม
เมื่อเห็นสภาพการตายอันแสนทรมานเช่นนี้ เฉิงฮั่นที่ข้าง ๆ กันก็พรั่นพรึงอยู่ในใจ
เจียงผิงอันผู้นี้โหด
