เหี้ยมยิ่งนัก ผู้ที่ตายด้วยมือเขาอาจจะถึงหลักหมื่นในเร็ววัน
เจียงผิงอันหันกลับมาถามเฉิงฮั่น “โถงรักษาระเบียบอยู่ที่ใด?”
“ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้ายไปก็เจอแล้ว”
เฉิงฮั่นชี้ค่ายกลเคลื่อนย้ายใกล้ ๆ กันนั้น พลางเอ่ยปาก
อีกฟากหนึ่ง โถงรักษาระเบียบ สถานบัญชาการของฝ่ายรักษาระเบียบ
หนึ่งในเวรยามเฝ้าประตูเอ่ยขึ้นอย่างเบื่อหน่าย “ประมุขศาลาตั้งฝ่ายธำรงสันติมาสู้กับเราฝ่ายรักษาระเบียบ วันคืนอันสวยงามของเขาอาจจบลงแล้วก็เป็นได้นะ”
“เชอะ”
ผู้ฝึกตนข้างตัวเขาหาใส่ใจไม่
“ฝ่ายธำรงสันติบ้าบออะไร เมื่อไม่นานนี้หัวหน้าเริ่นจวินวางแผนไว้ในคุกมืดแล้ว หากไร้สิ่งใดเกินคาด ทูตธำรงสันติเจียงผิงอันก็น่าจะตายไปแล้ว”
“แต่หากเกิดสิ่งเกินคาดล่ะ?” ใครบางคนถามอย่างระมัดระวัง
“ของพรรค์นั้นไม่มีหรอก”
“ลือกันว่าประมุขศาลาบาดเจ็บสาหัส ไม่ช้าก็เร็ว ผู้อาวุโสของฝ่ายรักษาระเบียบเราก็จะได้เป็นประมุขศาลา ถึงยามนั้น ศาลาเติงเซียนจะเป็นของเราฝ่ายรักษาระเบียบ!”
ได้ยินเช่นนี้ เวรยามข้าง ๆ พวกเขาก็พูดอย่างดูตื่นเต้น “มิได้หมายความหรือว่าภายหน้า เราจะมีทรัพยากรไม่หมดสิ้น?”
“ทรัพยากรจะไม่หมดสิ้นได้อย่างไร? แต่ก็จะมีวิธีหาทรัพยากรสารพัดเลยล่ะ”
ศิษย์ทั้งหลายล้วนปรากฏสีหน้ากระจ่างแจ้งตรงกัน
คนทั้งหลายมองหน้ากันแล้วแย้มยิ้ม
ถึงยามนั้น พวกเขาก็จะสามารถแย่งทรัพยากรจากใครก็ได้ที่ต้องการ
พวกเขารอวันนั้นแทบไม่ไหวแล้ว
ขณะนั้นเอง ค่ายกลเคลื่อนย้า
