ยซึ่งอยู่ไม่ห่างไปนักก็เรืองแสงบุคคลสองคนเดินออกมา
เมื่อเห็นหนึ่งบุคคลในนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเวรยามทั้งหลายก็ชะงักค้าง
“เจียง… เจียง… เจียงผิงอัน!!”
มิใช่ว่าเขาควรถูกหัวหน้าชางจวงฆ่าไปแล้วหรือ?
สายตาไร้อารมณ์ของเจียงผิงอันกวาดมองมา “ฝ่ายธำรงสันติคุมกฎเกณฑ์ เรียกเริ่นจวินออกมา ข้าจากฝ่ายธำรงสันติจะสอบปากคำเขา”
สีหน้าของเวรยามเครียดขรึม แม้จะไม่ทราบว่าทางฝั่งคุกมืดเกิดอะไรขึ้น แต่แผนลอบสังหารของหัวหน้าเริ่นจวินล้มเหลว และเจียงผิงอันรอดชีวิตมาได้
เวรยามผู้หนึ่งกล่าวเสียงเย็น “หัวหน้าเริ่นจวินไม่อยู่ รีบไปเสียที่นี่คือฝ่ายรักษาระเบียบ ห้ามผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้า!”
ฝ่ายธำรงสันติบ้าบออะไร หาอยู่ในสายตาสักนิดไม่
“ข้าจะพูดครั้งสุดท้าย เรียกเริ่นจวินออกมา” น ้าเสียงของเจียงผิงอันราบเรียบ ไร้ความยินดียินร้าย
“แล้วยังไง? เราไม่ให้เจ้าเข้าไป เจ้ากล้าบุกเข้าไปไหมเล่า? บอกให้นะ หากจะบุกเข้าฝ่ายรักษาระเบียบ ข้ามศพเราไปก่อน!”
เหล่าเวรยามมองมายังเจียงผิงอันอย่างเย้ยเยาะ
ไอ้โง่นี่มาคนเดียว ยังกล้ามาทำตัวโอหังหน้าฝ่ายรักษาระเบียบของพวกเขา
พวกเขาฝ่ายรักษาระเบียบคืออะไร? เขตหวงห้ามหนึ่งเดียวทั่วทั้งศาลาเติงเซียน ต่อให้ผู้มาเป็นผู้อาวุโส ยังต้องทักทายไว้หน้ากัน
คนอย่างเจียงผิงอันหาควรค่าเข้ามาในที่ทำการฝ่ายรักษาระเบียบสักนิดไม่
พวกเขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าบุกเข้าไปจริง ๆ
เห็นเช่นนี้ เฉิงฮั่นก็กระซิบข้าง ๆ
