เจียงผิงอัน “สหายเจียง ข้าจะไปเรียกคนมา พวกนั้นไม่เห็นเราในสายตา ไม่ให้เราเข้าไปหรอก”
เจียงผิงอันส่ายหัว “มิจำเป็นต้องยุ่งยากเพียงนั้น”
“สหายเจียงมีทางใดจะเรียกเริ่นจวินออกมาได้หรือ?” เฉิงฮั่นสงสัย
“ไม่มี”
“แล้วสหายเจียงหมายความว่า…”
เจียงผิงอันก้าวเข้ามา “จากกฎของฝ่ายธำรงสันติ ผู้ใดให้การปกป้องคนผิด จะต้องรับทัณฑ์เดียวกัน! ฆ่าได้เลยทันที!”
หลังจากนั้น เจียงผิงอันก็เชิญภาพฉายของร่างเทวะสุดขั้วหยางชางจวงออกมา
ภาพฉายของชางจวงเหวี่ยงหมัด ชกหนึ่งในเวรยามกระเด็นไป
เฉิงฮั่นและเวรยามคนอื่น ๆ นิ่งค้าง
เจียงผิงอันกล้าบุกฝ่ายรักษาระเบียบจริง ๆ ด้วย!
อีกอย่าง มิใช่ฝ่ายธำรงสันติเพิ่งก่อตั้งหรือ? จะมีกฎเกณฑ์อะไรได้?
เจียงผิงอันเป็นทูตธำรงสันติเพียงหนึ่ง กฎเกณฑ์ทั้งหลายล้วนเป็นเขาตั้ง นี่ไม่เกินไปหน่อยหรือ?
เวรยามที่เพิ่งพูดว่าเริ่นจวินไม่อยู่ร่างสะท้าน รีบร้อนตะโกนว่า“ข้าจะไปแจ้งหัวหน้าเริ่นจวิน!”
“ข้าบอกแล้ว ข้าจะพูดแค่ครั้งเดียว”
สีหน้าของเจียงผิงอันเฉยชา
ภาพฉายของชางจวงฟาดกำปั้น ฆ่าอีกฝ่ายลง
“มีคนบุกที่ทำการฝ่ายรักษาระเบียบ!”
เวรยามคนอื่น ๆ ตะโกนอย่างขวัญผวา สติแตก เจียงผิงอันสติแตกไปแล้ว นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายต่อหลายปีที่พวกเขาได้เจอเรื่องเช่นนี้
เพิ่งตะโกนสิ้นคำ เจ้าของเสียงก็ตามสหายสู่โลกหน้าไป
ผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งของฝ่ายรักษาระเบียบได้ยินเสียงตะโกนแล้วพุ่งออกมา
“ผู้ใดกล้าบุกถิ่นฝ่ายรักษ
