อู่ฟงหยินกล่าวคําเสียงเบา “กับอัจฉริยะเช่นนี้ เป็นการดีเสียกว่าที่จะรัดคอมันให้ตายเสียตั้งแต่อยู่ในเปล…หากปล่อยให้มันเติบโตก้าวหน้า ต่อไปคิดฆ่าเจ้าคงง่ายดายเยี่ยงฆ่าสุนัข และข้าในฐานะอาจารย์ของเจ้าย่อมไม่อาจนิ่งดูดายเจ้าตายได้…”
“พอข้าช่วยเจ้า มันก็จะเห็นข้าเป็นศัตรูไปอีกคน”
“และนั่นก็ไม่ใช่เรื่องดีสําหรับข้าแน่…”
“เช่นนั้นก่อนที่มันจะทะลวงถึงขอบเขตราชาเทพ ให้รีบหาทางกําจัดมันเพื่อตัดปัญหาในภายภาคหน้าเสีย!”
หลังจากได้ยินคําพูดของอาจารย์ ลูกตาถูเฟิงก็เป่งแสงจ้าขึ้นมาทันใด เร่งพยักหน้าขานรับคําด้วยความเคารพ “ทราบแล้วท่านอาจารย์”
เดิมที่มันคิดว่าสุดท้ายก็หนีบทลงโทษไม่พ้น…
แต่ไม่คิดไม่ฝัน ว่าอาจารย์จะมอบคําสั่งดังกล่าวให้มันแทน
และคําสั่งของอาจารย์ ก็เป็นความฝันของมันเช่นกัน
“เจ้าจัดการเองได้หรือไม่ หากว่าไม่ ข้าจักได้หาคนไปช่วยเจ้า”
อู่ฟงหยินเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
“ท่านอาจารย์ กับเด็กน้อยที่ยังไม่แม้แต่จะทะลวงถึงขอบเขตราชาเทพ ข้าคนเดียวก็จัดการมันได้สบาย!”
ถูเฟิงส่ายหัวไปมา เพราะมันรู้ดีแก่ใจหากมันตอบออกไปว่าไม่ได้หรือไม่มั่นใจล่ะก็ ไม่พ้นอาจารย์ต้องดูแคลนมันแน่นอน จากนั้นก็คงต้องหาคนมาจัดการต้วนหลิงเทียนแทนมัน
สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตัวมันก็เป็นถึงราชาเทพขั้นต่ําคนหนึ่ง
คิดสังหารเทพขั้นสูงสักคน มันยากตรงที่ใดกัน?
“เช่นนั้นก็ดี”
อู่ฟงหยินพยักหน้า “เจ้าไปได้แล้ว”
