ร่างกูเฟิงที่คุกเข่าอยู่เร่งก้มหน้าลง “ทั้งหมดเป็นความผิดของศิษย์เอง เป็นศิษย์ที่นัยน์ตาสั้นไม่เห็นการณ์ไกล เผลอไปทําให้มันขุ่นเคือง…”
“เอาล่ะ เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว”
อู่ฟงหยินโบกมือส่งๆ น้ําเสียงยังฟังดูผ่อนคลายกว่าเดิม
“ขอบคุณท่านอาจารย์”
ถูเฟิงที่พร้อมรับการลงโทษ ไม่คิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาในรูปแบบนี้ และเท่าที่มันรู้เกี่ยวกับนิสัยของอาจารย์ ในเมื่อตอนนี้อีกฝ่ายไม่ลงโทษมัน เช่นนั้นต่อไปก็ไม่คิดจะย้อนกลับมาลงโทษมันเรื่องนี้อีกแล้ว
หลังจากถูเฟิงลุกขึ้นยืน อู่ฟงหยินก็เหลือบมองมันเบาๆ “ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนนั่น คงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นศิษย์ข้า…ใช่หรือไม่?”
ถูเฟิงที่คิดว่าเรื่องราวคงไม่มีอะไรแล้ว อยู่ๆพอมาได้ยินคําถามดังกล่าวของอู่ฟงหยินมันก็รู้สึประหม่าไม่น้อย แต่ยังพยักหน้าตอบไปอย่างกล้าๆกลัวๆ “ใช่ ท่านอาจารย์”
ทําให้ถูเฟิงรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก
จนเมื่อได้ยินคําพูดประโยคต่อมาของอู่ฟงหยิน ถูเฟิงจึงพอได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ในเมื่อมันไม่อาจเป็นศิษย์ของข้าได้ แถมมันยังเป็นศัตรูของเจ้าไปแล้ว…เช่นนั้นข้าก็ได้แต่หาโอกาสกําจัดมันทิ้งเสีย”
