อย่างไรก็ตาม สุดท้ายถเฟิงก็ได้แต่จากไปอย่างทําอะไรไม่ได้ แถมอีกด้วยว่าไม่นานอาจารย์ต้องเรียกมันไปหาแน่
ยังมีความเป็นไปได้สูงที่มันจะถูกลงโทษอย่างหนัก
และเป็นอย่างที่ถูเฟิงคิดไว้ไม่มีผิด หลังจากมันกลับมาถึงบ้าน อาจารย์ของมันอาวุโส 2 แห่งนิกายหมอกเร้นลับ ก็ส่งข้อความมาตามตัวมันให้ไปพบ “ถูเฟิง เจ้าสั่งให้ฉือไปหาเรื่องต้วนหลิงเทียนเช่นนั้นรึ?”
ในสวนหลังบ้าน ปรากฏร่างหนึ่งยืนหันหลังให้ถูเฟิง เป็น อูฟงหยิน ที่ยืนเอาสองมือไพร่หลังอยู่ และคล้ายกําลังทัศนาหินที่อยู่กลางสระน้ําไม่ไกล เอ่ยถามถูเฟิงออกมาเสียงเบา
ตุบ!
แทบจะทันที่ที่อู่ฟงหยินกล่าวจบคํา ภูเฟิงก็ทรุดตัวลงคุกเข่าลงกับพื้น “ท่านอาจารย์ เจ้านั่นมันเคยปฏิเสธ เรื่องที่จะเป็นศิษย์ของท่าน ยังถึงกับยืนกรานปฏิเสธถ่ายเดียวไม่แยแสแม้แต่น้อย”
“ท่านอาจารย์ ตัวท่านมีเกียรติถึงเพียงใด ท่านคิดรับมันเป็นศิษย์ ก็นับเป็นบุญหัวสิบแปดชั่วโคตรของมันแล้ว แต่มันกลับไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัว หาญกล้าปฏิเสธท่าน…”
“ท่านอาจารย์ เป็นศิษย์ไร้สามารถไม่อาจทําตามคําสั่งของท่านได้…”
ถูเฟิงที่คุกเข่าลงบนพื้นกล่าวออกมาด้วยน้ําเสียงอับจน อย่างไรก็ตาม หากฟังให้ดูจะพบว่ามันไม่คิดว่านี่เป็นความผิดของมัน
“อ้อ…เช่นนั้นมันผิดที่ข้ากระมัง?”
อู่ฟงหยิน หันกลับมามองดูเฟิงด้วยสายตาเฉยเมย จากนั้นมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆยกขึ้น
“ศิษย์ไม่กล้า!”
