“ต้วนหลิงเทียน อัจฉริยะจากสถานศึกษาหมอกเร้นลับของเมืองวายุสวรรค์…เจ้ากล้าหรือไม่!?”
ฉีอวี่หันไปถามต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้มประชดประชัน น้ำเสียงไม่ขาดการท้าทาย
“ต้วนหลิงเทียน หากเจ้าไม่มั่นใจก็อย่าได้วู่วามรับคำท้าของมัน”
ทันใดนั้นเองพลันมีเสียงชราหนึ่งดังขึ้นในหูต้วนหลิงเทียน ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจไม่น้อย เพราะเป็นอาวุโสนิกายหมอกเร้นลับ ที่เฝ้าหน้าบันไดสวรรค์เป็นผู้ส่งมา
“ขอท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ ข้าต้วนหลิงเทียนไม่คิดทำสิ่งที่ไม่มั่นใจโดยประมาท”
ต้วนหลิงเทียนหันไปส่งเสียงผ่านพลังให้อีกฝ่าย ก่อนจะหันไปมองฉีอวี่พลางกล่าวเสียงเรียบ “นำทางไป”
นำทางไป!
นี่คือคำตอบของต้วนหลิงเทียน!
ฉีอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเย้ยเยาะจะคลี่กางบนใบหน้า และพอมันเริ่มเหินร่างนำทางไปจริงๆ เหล่าศิษย์สายในหลายคนก็โพล่งออกมาด้วยความสมใจ “ให้มันได้ยังงี้สิ!!”
“ว่าแต่ ข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆว่าไฉนต้วนหลิงเทียนถึงยอมรับคำท้าของศิษย์พี่ฉีอวี่ เพราะในเมื่อศิษย์พี่ฉีอวี่กล้าท้ามัน ย่อมหมายความว่าศิษย์พี่มั่นใจว่าจะเอาชนะมันได้แน่”
“มันเป็นแค่เทพขั้นกลางคนหนึ่ง แต่กล้าสู้กับเทพขั้นสูงจริงๆหรือ?”
ท่ามกลางความโกลาหลของเหล่าศิษย์สายใน ต้วนหลิงเทียนก็เหินร่างติดตามฉีอวี่ไปยังแท่นยอดยุทธ์
“บุรุษผู้นี้…”
