“เจ้าแน่ใจหรือ ว่ามันทำเช่นนั้นจริง?”
ต้วนหลิงเทียนอดขมวดคิ้วไม่ได้ เป็นเรื่องยากนักที่เขาจะจินตนาการได้ออก ว่าประมุขนิกายหมอกเร้นลับคนหนึ่งถึงกับฆ่าล้างตระกูลศิษย์ของตัวเองเพียงเพราะเรื่องแค่นี้
ใช่มีความเข้าใจผิดอะไรเกิดขึ้นหรือไม่?
“ไม่ผิดพลาดแน่”
ชายวัยกลางคนในชุดบัณฑิตนักศึกษากล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นมั่นเหมาะว่า “เพราะในยามที่คนลงมือกลับมารายงานเรื่องราวให้มัน ข้าบังเอิญได้ยินเข้าพอดี…ในเมื่อข้าได้ยินมากับหู เช่นนั้นจะผิดพลาดได้อย่างไร”
“ก่อนเกิดเรื่องข้าบอกมันไปว่า ในอนาคตข้าไม่คิดจะรับช่วงต่อประมุขนิกายหมอกเร้นลับ…ข้าเพียงอยากกลับไปยังตระกูลข้า เพื่อนำพาตระกูลข้าให้กลายเป็นตระกูลระดับราชาเทพ…แม้แต่ตระกูลระดับจอมราชันเทพ!”
“มันที่เห็นว่าข้าไม่มีทางรั้งอยู่นิกายหมอกเร้นลับดั่งใจ…จึงบังเกิดจิตคิดฆ่าล้างตระกูลข้า!”
