นางยังคงจดจําได้เป็นอย่างดีว่าวันนั้นในขณะที่นําตัวนหลิงเทียนไปชมดูที่ทางของนิกายฝ่ายใน แต่ต้นจนจบด้วนหลิงเทียนไม่ได้แยแสนางเลย ราวกับไม่เห็นความงามของนางอยู่ในสายตา
ถึงแม้นางจะไม่เคยคิดเป็นแจกันดอกไม้ แต่รูปโฉมอันงดงามก็เป็นหนึ่งในความมั่นใจของนางเช่นกัน หากทว่าพออยู่ต่อหน้าต่วนหลิงเทียน ความมั่นใจดังกล่าวกลับแหลกลงไม่มีชิ้นดี!
บางครั้งจิตใจอิสตรีก็พิกลนัก
ปกติมักผลักไสบุรุษที่อยู่รอบกาย
แต่พอมีบุรุษคนไหนเพิกเฉยไม่ไยดี กลับกระตุ้นความสนใจขึ้นมา…
ด้วนหลิงเทียนย่อมไม่ทราบความคิดในหัวถังอู่เยี่ยนเป็นธรรมชาติ
ในปัจจุบัน หลังจากเขาได้รับป้ายบันไดสวรรค์มาและเข้าไปยังบันไดสวรรค์ขั้นแรก เขาก็มาถึงพื้นที่อิสระแห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ต่างอะไรจากพื้นที่ในแหวนสักเท่าไหร่ เพราะมันไม่มีแสงสว่างใดๆมีก็แต่ความมืดมิดเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่านี้เป็นดั่งระนาบอิสระ หรือไม่ก็โลกใบเล็กในบันไดสวรรค์ที่นิกายหมอกเร้นลับใช้คุมขังศิษย์ที่กระทําผิด
วิ่งงง!
หลังจากถ้วนหลิงเทียนปรากฏตัวขึ้นไม่ทันไร จากนั้นก็บังเกิดแสงสว่างท่ามกลางความมืดมิด จากนั้นไม่เพียงแต่สภาพแวดล้อมโดยรอบตัวนหลิงเทียนจะปรากฏขึ้นมาในฉับพลัน ยังปรากฏร่างหนึ่งที่เป็นต้นกําเนิดแสงสว่าง พร้อมเสียงกล่าวถามด้วยความเกียจคร้านดังขึ้น
