ต้วนหลิงเทียนได้ทอดถอนในใจอย่างอดไม่ได้ ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกถึงความจริงใจของตระกูลจังแล้ว เพราะไม่เพียงแต่พวกมันจะมอบโอสถเสริมโชคให้เขา 5 เม็ดยาเท่านั้น ยังมีโอสถเทพ ผลไม้เทพ สมุรไพรเทพ และหินเทพอีกเป็นจํานวนมาก
ถึงแม้วนหลิงเทียนจะยังไม่ได้นับว่าหินเทพที่กองเป็นภูเขานั่นหนักที่ตําลึง แต่มองปราดเดียวเขาก็พอจะประมาณได้ว่าต่ําๆต้องมีหลักล้านตําลึงแน่นอน
ตระกูลราชาเทพอย่างตระกูลจัง…ค่านวณดูแล้วพวกมันไม่น่าจะมีหินเทพหมุนเวียนเกิน 2 ล้านต่าลึง กล่าวได้ว่านี่สมควรเป็นหินเทพจํานวนครึ่งหนึ่งของที่ตระกูลจังมี…
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
“แถมโอสถเสริมโชคนอีก…การที่ตระกูลจึงสามารถควักออกมาให้ข้าได้ 5 เม็ด ไม่ใช่แค่เม็ดสองเม็ด หมายความว่าพวกมันมีมากกว่านี้แน่นอน คงเพราะกังวลว่าวันหน้าข้าจะค้นพบว่าพวกมันมีโอสถเสริมโชคมากมาย แต่ดันให้ข้ามาแค่เม็ดสองเม็ดถึงตอนนั้นจะทําให้ข้ามีโมโหกระมัง?
พอคิดถึงจุดนี้ ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจ ขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้กับความกล้าหาญของจังตา ผู้นําตระกูลจังอยู่บ้าง
แม้จะไม่เคยพบหน้าอีกฝ่าย แต่เขาก็รู้สึกประทับใจในความเด็ดขาดของมัน
“นายน้อยต้วน”
