ตอนนี้เองจังเทียนอู่ที่ลอยร่างรออยู่เงียบๆ ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ “ท่านพ่อบุญธรรมได้ฝากข้ามาถาม ท่านว่า หลังจากที่ท่านเห็น ความจริงใจ ในแหวนพื้นที่แล้ว…มิทราบท่านพึงพอใจกับความจริงใจของตระกูลจังเราหรือไม่?”
“อื่ม ข้าพอใจ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ขณะเดียวกันสองตาก็ทอประกายเยียบเย็นเรื่องขึ้นพลางกล่าวออกมาด้วยน้ําเสียงเฉยเมยว่า “เดิมที่ข้าคิดจะฆ่าล้างตระกูลจังของเจ้าไม่เว้นไก่สุนัขสักตัว…แต่ในเมื่อผู้นําตระกูลจังของเจ้ามีความจริงใจถึงขนาดนี้ เช่นนั้นวันหน้าข้าจะฆ่าคนของตระกูลจังที่มันคิดฆ่าข้าเท่านั้น!”
จะให้เขาละวางความแค้นกับตระกูลจังไปเลย?
ต้วนหลิงเทียนไม่เคยพิจารณาประเด็นนี้สักครั้ง!
เพราะสุดท้ายแล้ว ในตระกูลจึงสมควรมีบางคนที่เห็นดีเห็นงามเรื่องฆ่าเขา แม้ตัวต้นเรื่องอย่างจังเค่อจะตายไปแล้ว แต่คนอื่นๆที่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจจะฆ่าเขานั้น ตอนนั้งคงอยู่ดีมีสุข!
กับคนพวกนั้น รอวันที่เขามีกําลังมากพอ เขาจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว!
“ขอบคุณนายน้อยต้วน”
ได้ยินคําตอบของต้วนหลิงเทียน จังเทียนอู่ก็ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นก็เร่งหลีกทางให้ต้วนหลิงเทียนเหาะสะดวก ไม่คิดขวางทางอีกต่อไป
