“พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไรแล้วจริงๆ…ลูกชายถึงเสียไปก็มีใหม่ได้ แต่หากตระกูลล่มสลาย พวกเราก็จบสิ้นกันหมด”
จ้งเอ้อพยายามคลี่ยิ้มฝืนๆออกมา
“พี่ใหญ่…”
จากนั้นจ้งเอ้อก็ขมวดคิ้วย่นยู่ กล่าวถามออกมาว่า “เงื่อนไขข้อที่สอง…ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าคิดขูดรีดตระกูลจ้งเราจแห้งเหือด…เช่นนั้นพวกเราควรเตรียมของขวัญขอขมามันอย่างไรดี?”
พอกล่าวถึงคำ ‘ของขวัญขอขมา’ สีหน้าจ้งเอ้อก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนเป็นมืดดำ สองตายังฉายแววดุร้ายออกมา
“เฮ่อ หากมันพูดระบุออกมาเลยก็ดีไป…แต่มันกลับใช้คำว่า ‘ความจริงใจ’ เช่นนี้ก็ลำบากพวกเรายิ่งนัก”
จ้งต้าได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน “ก่อนที่จะมายังโถงบรรพชน ข้าได้แจ้งให้ท่านทวดทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้ว…ท่านทวดบอกว่าให้พวกเราส่งมอบหินเทพครึ่งหนึ่งที่หมุนเวียนในตระกูลจ้งเราแก่มัน อีกทั้งอุปกรณ์เทพ โอสถเทพ และสมุรไพรเทพล้ำค่าในคลังของตระกูล พวกเราต้องนำออกมาครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้มัน…”
“ท่านทวดเองก็รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในโรงประมูลตระกูลโจวแล้ว…จากที่ท่านทวดคาดเดา เด็กหญิงนางนั้น 9 ใน 10 ไม่พ้นต้องมาจากขุมกำลังระดับจักรพรรดิเทพเป็นแน่”
ขุมกำลังระดับจักรพรรดิเทพ!
เดิมทีคนอื่นๆก็รู้สึกไม่เต็มใจกับ สิ่งของที่จ้งต้ากล่าวบอกว่าทวดของพวกมันจะมอบให้ต้วนหลิงเทียนเพื่อขจัดภัยพิบัติ
