จากนั้นครู่หนึ่ง จ้งเอ้อก็ก้าวออกมาหยุดลงใกล้ๆเตียงอันมีร่างจ้งเค่อฉีที่ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าขาวนอนอยู่ ในแววตาของมันเริ่มฉายชัดถึงความกระหายเลือด “ฉีเอ้อ เป็นบิดาไม่เอาไหน ไร้หนทางล้างแค้นให้เจ้า!”
“เป็นบิดาไม่เอาไหน!!”
…
จ้งเอ้อตะโกนออกมาปานสัตว์ร้ายคำราม เนิ่นนานเสียงของมันจึงค่อยๆแผ่วลง หลังแน่นิ่งไปสักพัก จ้งเอ้อ ก็เรียกชุดคลุมตัวใหม่ออกมาสวม ร่างของมันค่อยๆหวนกับสู่รูปลักษณ์ปกติ ไม่ได้สั่นระริกเพราะถูกอารมณ์ครอบงำอีกต่อไป ยังหันกลับมาและเดินไปหาจ้งต้าพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พี่ใหญ่ ท่านไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไรแล้ว”
“เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
จ้งต้าตบไหล่จ้งเอ้อเบาๆ ก่อนพยักหน้ากล่าวว่า “พวกเราทุกคนเชื่อว่า ฉีเอ้อ ต้องเข้าใจความจำเป็นของเจ้า…”
“และถึงแม้จะให้ฉีเอ้อเป็นคนเลือก…ข้าก็เชื่อว่าหลานข้ายินดีใช้ความตายของตัวเอง เพื่อลบล้างหายนะของตระกูลแน่”
จ้งต้ากล่าว
ได้ฟังคำพูดของพี่ใหญ่ จ้งเอ้อก็ได้แต่ลอบยิ้มขื่นขมในใจ นิสัยลูกชายของมันไหนเลยมันจะไม่รู้ ลูกมันไม่ใช่คนที่ยินดีจะยอมตายเพื่อตระกูลแน่นอน….
หากให้จ้งเอ้อเป็นคนเลือก เกรงว่าจะเลือกหนีไปมากกว่ายอมตายเพื่อตระกูล
เช่นนั้นมันก็ได้แต่ลงมือเอง
เพราะมันกลัวว่าหากลูกชายร่ำร้องขอชีวิตนานเข้า มันอาจจะเกิดอาการใจอ่อน สุดท้ายก็หักใจลงมือไม่ได้
