ต้วนหลิงเทียนที่นั่งอยู่ ก็ยังคงมองดูเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างไร้แยแส
ถึงแม้ถังชุนจะไม่ได้ฆ่าทั้ง 3 ก็ตาม
สุดท้ายเขาเองก็สังเกตเห็นได้ชัด ว่าก่อนลงมือเมื่อครู่ อยู่ๆถังชุนก็ได้ถอนรั้งพลังส่วนใหญ่คืนกลับ เขาจึงเดาได้ไม่ยากว่าถังชุนต้องได้รับข้อความจากใครสักคน และมีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้ไม่อาจฆ่าคนของตระกูลจ้งทั้ง 3 ได้…
“ครั้งนี้เพราะเห็นแก่หน้า จ้งเทียนฉิง ข้าจักไม่ฆ่าพวกเจ้า…แต่วันหน้าหากพวกเจ้ากล้าดูหมิ่นข้าอีก ต่อให้จ้งเทียนฉิงจะร้องขอชีวิตพวกเจ้าให้ตาย ข้าก็ไม่มีวันละเว้นพวกเจ้าแน่!”
หลังถังชุนซัดพลังทำร้ายคนของตระกูลจ้งทั้ง 3 จนบาดเจ็บไปตามๆกันแล้ว มันก็นั่งลง จากนั้นก็หันไปมองกล่าวกับคนตระกูลจ้งทั้ง 3 เสียงหนัก
ด้านคนของตระกูลจ้งทั้ง 3 ก็เร่งรับคำเร็วไว สัญญาว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก “ว่าแต่…พวกเจ้าคิดฆ่าต้วนหลิงเทียนงั้นรึ?”
ถังชุนเหลือบมองทั้ง 3 พลางกล่าว “หากข้าได้ยินไม่ผิด…พวกเจ้ากระทั่งทั้งตระกูลจ้ง คิดฆ่าต้วนหลิงเทียน?”
“อาวุโสถังชุน ท่านได้ยินผิดแล้ว พวกเราจะไปฆ่าต้วนหลิงเทียนได้อย่างไร?”
ในขณะที่จ้งซื่อกับจ้งเค่อฉีกำลังแตกตื่นกับคำถามดังกล่าว ก็เป็นจ้งเอ้อที่รีบโพล่งคำพลางส่ายหน้าโบกมือไปมา “พวกเราตระกูลจ้ง ยังเร่งต้อนรับขับสู้นายน้อยต้วนหลิงเทียนและเชิญให้นายน้อยต้วนหลิงเทียนมาเป็นแขกแทบไม่ทันด้วยซ้ำ”
“หากเป็นเช่นนั้น ไฉนเจ้าไม่ขอโทษต้วนหลิงเทียนสักคำ?”
