ถังชุนเอ่ยถามเสียงหนัก
หลังได้ยินคำถามของถังชุน ต้นหลิงเทียนเองก็รู้ดีว่าเรื่องที่ตระกูลจ้งคิดฆ่าเขาวันนี้ ถึงกาลยุติแล้ว
สำหรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นวันนี้ หากเขาคิดเอาคืน ก็ทำได้แค่พึ่งพาตัวเองในวันหน้าเท่านั้น
เรื่องพึ่งพาถังชุน เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ไม่พอใจอะไรถังชุนเพราะสาเหตุนี้ สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับถังชุน และการที่อีกฝ่ายให้ตระกูลจ้งกล่าวคำขอโทษเขาได้ ก็หรูแล้ว
อีกฝ่ายไม่ได้มีภาระผูกพันใดๆ ที่ต้องช่วยเหลือเขา
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่จ้งซื่อกับจ้งเค่อฉีกำลังจะขอโทษต้วนหลิงเทียนนั้น ก็เป็นจ้งเอ้อที่หันมามองต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็ป้องมือประสานไว้เบื้องหน้าก้มหัวคารวะพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “นายน้อยต้วน พี่ใหญ่ของข้า ผู้นำตระกูลจ้งคนปัจจุบันให้ข้าบอกกล่าวต่อท่านว่า…หากตระกูลจ้งเรามีความเข้าใจผิดใดๆต่อท่านในอดีต พวกเรายินดีชดใช้ขอเพียงท่านปล่อยให้เรื่องราวมันผ่านเลยไปไม่ติดใจเอาความ…” “มิว่าสิ่งใดที่ท่านต้องการ หากยังอยู่ในขอบเขตที่ตระกูลจ้งทำได้ พวกเรายินดีกระทำเพื่อท่านไม่อิดออด…”
จ้งเอ้อกล่าวย้ำเสียงดังฟังชัด
คำพูดของจ้งเอ้อนั้น จ้งเค่อฉีย่อมไม่เข้าใจ หว่างคิ้วของมันจึงอดขมวดย่นเป็นปมไม่ได้
