ในเมื่อโอกาสมาถึงเบื้องหน้า พวกมันไหนเลยจะพลาด
“อา 4 ท่านเตรียมการพร้อมแล้วหรือยัง?”
เมื่อเห็นจ้งซื่อที่นำคนไปจัดตั้งจานค่ายกลย้อนกลับมา สองตาจ้งเค่อฉีก็เปล่งแสงจ้าขึ้นมาทันที
“เรียบร้อย”
จ้งซื่อพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะถามออกมาอีกครั้ง “ว่าแต่ไฉนพวกเจ้าหนูนั่นไม่อยู่กับเจ้าเล่า? พวกมันกลับไปกันหมดแล้วหรือ?”
“ยังไม่”
จ้งเค่อฉีส่ายหัวไปมา “ข้าบอกให้พวกมันเข้าไปรอในห้องส่วนตัวที่ดื่มกินกันก่อนหน้า และไม่ได้บอกพวกมันว่าข้ามาทำอะไร…เพียงบอกว่ามีธุระที่ต้องไปจัดการเล็กน้อย ให้พวกมันรอข้าสักพักเท่านั้น”
“อืม ทำได้ดี”
จ้งซื่อพยักหน้าพลางกล่าวชื่นชม “ตอนนี้พวกเราแค่รอให้พ่อเจ้ามาถึงแล้วนำจานค่ายกลอีกชุดมาปิดผนึกห้องส่วนตัวของต้วนหลิงเทียน ก็ลงมือได้แล้ว”
“เมื่อจานค่ายกลชุดที่ 2 ติดตั้งเสร็จ การลงมือของพวกเราก็รับประกันความสำเร็จมากขึ้น”
“พอถึงตอนนั้น พวกเราก็จะได้กำจัดเจ้าต้วนหลิงเทียนนั่นให้พ้นทาง ขจัดภัยซ่อนเร้นอันยิ่งใหญ่ของตระกูลจ้งเราออกไปถาวร!”
ขณะกล่าวถึงท้ายประโยค สองตาจ้งซื่อก็ฉายแววอำมหิต
สีหน้าของจ้งเค่อฉีเองก็แดงก่ำขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น จากนั้นก็คลิ้มร่าพลางกล่าว “ว่ากันว่าเรื่องจริงมักตรงข้ามกับความฝัน ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นเช่นนั้นจริงๆ”
ช่วงเดือนที่ผ่านมามันฝันร้ายทำนองเดียวกันซ้ำๆ
