จังเค่อเดินนํากลุ่มคนออกมาจากห้องส่วนตัว โดยใน 5 คนที่ติดตามออกมา ก็มีคนที่หน้าตาละม้ายคล้ายมันเดินตามอยู่ด้านหลังคนสองคน หนึ่งในนั้นก็เป็นผู้ที่กล่าวชวนออกมา
“ไม่ได้หรอก”
จังเค่อฉีส่ายหัวไปมา “ข้าขอลาหยุดแค่ 2 วันเท่านั้น วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว ข้าต้องกลับไป…ครั้งหน้าที่ข้าออกมาจะพาพวกเจ้าทั้งหมดไปเลี้ยงทั้งหาอะไรสนุกๆเล่นกันเอง”
คนที่อยู่กับจังเค่อฉนั้นก็ไม่ใช่จะเป็นคนของตระกูลจังทั้งหมด แต่พวกมันก็เป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่ในเมืองเช่นกัน ปกติแล้วก็ชมชอบติดตามจังเค่อฉีต้อยๆ ทําราวกับการได้ติดตามจังเค่อนี้เป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่ง…และจังเค่อฉีเองก็ชมชอบที่มีคนติดตามมันเช่นนี้ไม่น้อย
“นายน้อย”
ตอนนี้เองพลันมีคนหนึ่งเอ่ยถามออกมาเสียงหนัก “ตระกูลจังรวมถึงท่าน เกลียดชังต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเข้ากระดูกดํา พวกเรามาหาวิธีฆ่ามันกันดีหรือไม่? หาไม่แล้วหากมันไปถึงนิกายหมอกเร้นลับขึ้นมา ต่อให้ตระกูลจังของท่านจะยิ่งใหญ่ ข้าก็เกรงว่ายากจะรอดพ้นหายนะกระมัง?”
“แล้วเจ้าคิดว่าพวกเราไม่อยากฆ่ามันหรือไร?”
จังเค่อฉีหันไปมองถลึงตาใส่ผู้พูด “หากสารเลวนั้นมันไม่โผล่หัวออกมาจากสถานศึกษาหมอกเร้นลับ เจ้าคิดว่าพวกเราจะมีโอกาสฆ่ามันหรือไม่?”
“การทดสอบนักศึกษา 10 ดาวที่พึ่งจบไป แม้มันจะออกจากสถานศึกษาหมอกเร้นลับมาจริง แต่ด้วยมือ เชียนซานผู้นั้นอยู่ตระกูลจังข้าคิดจะส่งราชาเทพไปฆ่ามันก็ทําไม่ได้”
