ได้ยินค่าขอโทษด้วยท่าทางจนปัญญาของบริกร ถังชุนเพียงย่นคิ้วเล็กน้อยก่อนคลายออก ไม่ได้ว่าอะไร “ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าหาโต๊ะให้พวกเรา 2 คนเถอะ”
“เชิญท่านลูกค้าตามข้ามาทางนี้ขอรับ”
พอได้ยินคําตอบถึงชุน บริกรก็รีบพาโวนหลิงเทียนกับถังชุนไปยังโต๊ะที่นั่งว่างลงหลังเก็บกวาดแล้วเสร็จ จากนั้นก็น่ารายการอาหารออกมา พลางเรียกชุดน้ําชาออกมาในเทให้อีกทั้งสอง
“รายการอาหารแนะนําของร้านนี้นับว่าไม่เลวเลย เจ้าลองชิมดูสิ”
ถังชุนกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยรอยยิ้ม
ต้วนหลิงเทียนก็พยักหน้ารับค่า “หากกระทั่งอาวุโสถังชุนยังแนะนํามาถึงขนาดนี้ ข้าเองก็ไม่ลองไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็จัดมาชุดใหญ่เลยเถอะ”
หลังต้วนหลิงเทียนกับถังชุนสั่งอาหารจานเด็ดของเหลาไปหลายจาน ทั้งคู่ก็นั่งรอเพียงครู่เดียวก่อนบริกรจะยกมาจัดวาง
และในห้องส่วนตัวของเหลาอาหารแห่งนี้ ก็พอดีกับมีกลุ่มคนที่พึ่งดื่มกินเสร็จเดินออกมาจากด้านในพอดี
หากต้วนหลิงเทียนบังเอิญผ่านมาหน้าประตูห้องส่วนตัวห้องนี้ ก็คงจดจําได้ทันทีเพราะทุกคนที่ออกมามีคนหน้าคุ้นไม่น้อย ไม่ใช่ใครอื่น เป็นนักศึกษา 10 ดาวของตระกูลจังในสถานศึกษาหมอกเร้นลับ ที่ถูกยอมรับว่าเป็นนายน้อยตระกูลจัง จังเค่อนี้
“นายน้อยฉี นานๆที่ท่านจะออกมาสักครั้ง เช่นนั้นก็อยู่เล่นกับพวกเราสักสองสามวันเถอะ จะรีบกลับไปไย”
