“ศิษย์พี่ต้วนถึงกับเขียนหน้าประวัติศาสตร์อันสําคัขึ้นใหม่ในสถานศึกษาหมอกเร้นลับเรา…ข้าไม่รู้จริงๆว่าคะแนนทดสอบที่สูงเป็นประวัติการณ์ครั้งนี้ ต่อไปยังจะมีผู้ใดสามารถทําลาสถิติได้หรือเปล่า…”
“บางที คงไม่มีผู้ใดสามารถทําได้แล้ว”
ไม่ว่าภายในสถานศึกษาหมอกเร้นลับจะกล่าวขานถึงเรื่องนี้กันมากแค่ไหน ด้านต้วนหลิงเทียนเจ้าของคะแนนก็ไม่ได้รับทราบอะไรด้วยเลย
ตอนนี้เขาอุทิศตัวให้กับการบ่มเพาะพลังอย่างแข็งขัน พลังเทพในร่างเริ่มสั่งสมเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็ว ใกล้จะทะลวงถึงขอบเขตเทพขั้นสูงอยู่รอมร่อ
แต่วันนี้ ต้วนหลิงเทียนที่จมจ่อมในภวังค์บ่มเพาะ กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น
ผู้ที่ปลุกเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็น ซูเฟิงหยาง
“อาจารย์ซู”
ต้วนหลิงเทียนั่งคงชมชอบอาจารย์ซูเฟิงหยางผู้นี้ไม่น้อย เพราะอีกฝ่ายจัดการเรื่องราวให้เขาอย่างดี เมื่อเห็นอีกฝ่ายอยู่ๆก็มาแบบนี้ จึงอดถามไปด้วยความสงสัยไม่ได้ หรือตอนนี้จะผ่านไปครบเดือนแล้วตั้งแต่หลังวันสิ้นสุดการทดสอบ?”
“ฮะๆ มิผิดพึ่งจะผ่านไปครบเดือนพอดี”
ซูเฟิงหยางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เมื่อเดือนก่อน ท่านคณบดีคงแจ้งให้เจ้าทราบแล้วกระมัง เจ้าคงยังไม่ได้ลืมใช่หรือไม่? คนจากนิกายหมอกเร้นลับมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”
“อย่างไรก็ตาม อาจารย์ลุงของข้าลากผู้อื่นไปร่ําสุราคุยกันทั้งคืน เมื่อวานก็เลยไม่ได้มารบกวนเจ้า”
