“และหากกระทั่งอาจารย์อวี่ยังคิดไม่ถึง…ข้าเชื่อว่ามันต้องมากกว่า 20,000 แต้มไปไกลเลยกระมัง?”
“ข้าล่ะอยากรู้จริงๆ…ว่าคะแนนที่ว่าจะมากขนาดไหน”
ขณะกล่าวนั้น แม้โหวซึ่งหนึ่งจะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่ดูจากสายตาที่มองต้วนหลิงเทียนไม่วางตาราวกับจะบอกใบ้ให้ตอบ เห็นได้ชัดว่าอยากรู้ไม่น้อยว่าต้วนหลิงเทียนเก็บคะแนนได้ก็แต้มกันแน่
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนยังท่าเป็นหูทวนลม
เห็นดังนั้น โหวชิงหนิงก็ทําอะไรไม่ได้
ด้านติงเหยียนพอได้ยินค่าพูดเลียบๆเคียงๆของโหวชิงหนิง มันก็อดหันไปมองจ้องต้วนหลิงเทียนไม่ได้ ในแววตาฉายชัดถึงความคาดหวังระคนอยากรู้นัก
ในปัจจุบันก็ไม่ได้มีแค่พวกมันสองคนเท่านั้นที่อยากรู้ คนอื่นๆเองก็มองมาทางต้วนหลิงเทียนด้วยความอยากรู้เช่นกัน
และไม่ใช่แค่นักศึกษา กระทั่งอาจารย์ทั้ง 3 รวมถึงจัชนก็อยากรู้ไม่ต่าง
ยังมีนักศึกษาบางคนหันไปทายคะแนนกับเพื่อน “เฮ่ พวกเจ้าว่าต้วนหลิงเทียนจะทําคะแนนทดสอบได้กี่แต้มกัน…ถึงขั้นท่าให้อาจารย์อว์เสียอาการขนาดนี้?”
“ข้าจําได้ว่าเมื่อ 10 กว่าปีก่อน ตอนหงจวินทําคะแนนทดสอบได้ 24,000 กว่าแต้ม อาจารย์อวี่ยังไม่ได้เสีย อาการเช่นนี้ใช่หรือไม่?”
“เจ้าจะบอกว่า…ต้วนหลิงเทียนอาจทําคะแนนได้เกิน 30,000 แต้มเช่นนั้นหรือ?”
